Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

ΛΙΜΝΗ ΔΟΞΑ - ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ...ΦΑΝΗ!


"...μωρή χαμούρα, πόσο νερό ήπιες;"

Το Σ/Κ που μας πέρασε, πήγαμε μια εκδρομή με τον Ηλία Χ. και το Δημήτρη Α. στη λίμνη Δόξα για να ψαρέψουμε στα γλυκά νερά. Όλο το Σ/Κ, μας "έσπασε" τα νεύρα με μια έκφραση από ένα ανέκδοτο, "μωρή χαμούρα, πόσο νερό ήπιες;" και έτσι αποφάσισα με τον Ηλία Π. να "πειράξει" στο Photoshop τις δυο φωτό και το αποτέλεσμα, το βλέπετε στα Surfnews. Ηλία, είσαι Θεός...



Διάβασε τη συνέχεια...

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ FTC


ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ "Tακτική Αγώνων Αλιείας Εγγλέζικο και Bolognese"
από το Fishing Therapy Club

Στα πλαίσια του 4ου αγώνα παράκτιας αλιείας με τις τεχνικές Εγγλέζικου και Bolognese που διοργανώνεται από τη Lamdanet το Σαββατοκύριακο 19 και 20 Σεπτεμβρίου στη Κόρινθο, για πρώτη φορά θα πραγματοποιηθεί σεμινάριο με θέμα "Τακτική αγώνων Αλιείας".

Το σεμινάριο, διοργανώνεται από το FTC (Fishing Therapy Club) με εισηγητές τους Γιάννη Γιατράκο και Δημήτρη Αντύπα.
Το σεμινάριο, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα του Εμπορικού Επιμελητηρίου Κορίνθου, πριν από την κλήρωση των θέσεων του αγώνα.
Στόχος του σεμιναρίου, είναι να δοθεί σε όλους τους υποψήφιους αγωνιζόμενους ψαράδες, έμπειρους ή άπειρους, το ίδιο πλεονέκτημα, σχετικά με τον εξοπλισμό αλλά και την τακτική που μπορούν να ακολουθήσουν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Εγγλέζικου ή Bolognese, περιορίζοντας όσο το δυνατόν τον παράγοντα τύχη.

Την επόμενη ημέρα και κατά τη διάρκεια του αγώνα, οι εισηγητές θα βρίσκονται στην τράπεζα του αγώνα και θα είναι στη διάθεση των αγωνιζομένων για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Το FTC και η Lamdanet, σας περιμένουν για ένα διήμερο εκπλήξεων και δράσης.
Ραντεβού στην Κόρινθο στις 19 και 20 Σεπτεμβρίου.

Πληροφορίες: www.lamdanet.gr, www.ftc.gr, www.tracerclub.gr και στα καταστήματα ειδών αλιείας.


Διάβασε τη συνέχεια...

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

MAGIATIKO 28 KG - CTS JIGGING ROD



Ο Χρήστος, το Σ/Κ που πέρασε, εγκαινίασε με τον καλύτερο τρόπο το καινούργιο του καλάμι (το CTS που του έφτιαξα πριν λίγες ημέρες) μ' ένα μαγιάτικο 28 Kg. Χρήστο, σου εύχομαι ακόμα περισσότερες επιτυχίες με ακόμα μεγαλύτερα ψάρια...






Διάβασε τη συνέχεια...

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

HARRISON FLOAT ROD 4,5 M



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)

Χειροποίητο καλάμι Harrison για την εγγλέζικη τεχνική, φτιαγμένο για το φίλο Βάϊο Α., Τα χαρακτηριστικά του καλαμιού, είναι για χρήση από 2 lbs παράμαλλο έως 10 lbs αντοχή μάνας. Είναι τρίσπαστο, έχει μήκος 4,5 m, με fuji alconite οδηγούς και ζυγίζει 270 γραμμάρια. Η δράση του, είναι προοδευτικά παραβολική με action medium.








Διάβασε τη συνέχεια...

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

CTS JIGGING ROD



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)

Χειροποίητο καλάμι CTS για την τεχνική του Jigging, φτιαγμένο για το φίλο Χρήστο Α.
Τα χαρακτηριστικά του καλαμιού, είναι 30 - 50 Lbs, 100 - 200 gr. Η κατασκευή του κάθε καλαμιού που γίνεται στο κατάστημά μου, είναι μοναδική και χαρακτηρίζει το προσωπικό γούστο του ιδιοκτήτη του.
Μέσα από τις σελίδες του blog μου, θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω το Φώτη Κολοβό, για τις πολύτιμες συμβουλές του πάνω στο θέμα του Rod Building.










Διάβασε τη συνέχεια...

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

ΤΕΧΝΙΚΑ: ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ / BOLOGNESE


Κείμενο - φωτογραφίες: Γιάννης Γιατράκος - Δημήτρης Αντύπας

Μέλη του Fishing Therapy Club Athens


...ακολουθώντας τα ρεύματα
Ουσιώδεις αλλά και επουσιώδεις λεπτομέρειες, που κάνουν όμως τη διαφορά σχετικά με την επιλογή τακτικής, εργαλείων και ερματισμάτων για ψάρεμα σε σημεία όπου επικρατούν έντονα ρεύματα, χρησιμοποιώντας τις τεχνικές του εγγλέζικου και του Bolognese.

Τα σημεία όπου δημιουργούνται ή και συναντώνται θαλάσσια ρεύματα είναι αυτά που συγκεντρώνουν άφθονη τροφή, κατάλληλη για να προσελκύσει μεγάλα θηράματα. Τα θηράματα αυτά με τη σειρά τους, προσελκύουν και εμάς τους ερασιτέχνες ψαράδες, που αναζητούμε ολοένα και πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την αλίευσή τους...


Έντονα ρεύματα θα συναντήσουμε μέσα και έξω από μικρά καταφύγια, μαρίνες με κανάλια και λιμανάκια, όταν επικρατεί δυνατός αέρας με κατεύθυνση προς τη μπούκα τους. Τα νερά εισέρχονται με δύναμη στο λιμανάκι από την είσοδό του, βρίσκουν αντίσταση στα εσωτερικά τοιχώματα και διαγράφουν μια κυκλική πορεία. Φτάνοντας ξανά προς τη μπούκα, στην προσπάθεια να βρουν διέξοδο, συγκρούονται με τα εισερχόμενα ύδατα δημιουργώντας αναταράξεις, στροβιλισμούς και μικρές δίνες. Επίσης θα τα συναντήσουμε σε εκβολές ποταμών, ρυακιών ή σε οποιοδήποτε σημείο της παραλίας καταλήγουν τα βρόχινα νερά ή και αναβλύζουν γλυκά νερά, με ιδιαίτερα εμφανή την ένταση του φαινομένου όταν πέφτει ο αέρας, μετά το πέρας μιας βροχόπτωσης, σε ρηχούς κυρίως βυθούς. Οι τεχνικές του εγγλέζικου και του Bolognese είναι ιδανικές για ψάρεμα σε ρεύματα, προϋποθέτουν όμως τη χρήση κατάλληλων φελλών με τους οποίους εύκολα μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη ροή των ρευμάτων, παρουσιάζοντας τα δολώματά μας στα σημεία καρτεριών των υποψήφιων θηραμάτων.


Τύποι ρευμάτων και τακτική
Στο παρών άρθρο αναλύουμε τέσσερις βασικούς τύπους ρευμάτων που κυρίως συναντάμε στα ελληνικά νερά και την ανάλογη τακτική που ακολουθούμε για να αυξήσουμε το ποσοστό των επιτυχιών στα ψαρέματά μας:

Ρεύματα συνεχόμενης αλλαγής κατεύθυνσης
Κύριο χαρακτηριστικό τους, είναι οι δίνες και οι στροβιλισμοί που δημιουργούνται στην επιφάνεια του νερού από τη σύγκρουση των υποθαλάσσιων ρευμάτων. Ρίχνουμε την αρματωσιά μας στο νερό γύρω στα 15 μέτρα μακριά μας, αφήνοντας περίπου μία οργιά μπόσικα για να κινηθεί ο φελλός μας με σχετική ελευθερία. Μόλις το ρεύμα τεντώσει τη μάνα του μηχανισμού προς μία κατεύθυνση, μετά από λίγο παρατηρούμε αλλαγή πορείας του φελλού μιας και με το τέντωμα της πετονιάς, έχει μετακινηθεί η αρματωσιά μας βρίσκοντας άλλο ρεύμα. Το μαλάγρωμα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ δύσκολο καθώς σπάνια συγκεντρώνεται σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, οπότε κάθε φορά που ρίχνουμε την αρματωσιά μας στο νερό, ρίχνουμε και μία σφεντονιά bigattini πάνω στο φελλό μας. Πιθανοί τόποι συγκέντρωσης μαλάγρας και ψαριών, είναι τα σημεία αλλαγής πορείας των ρευμάτων.

Ρεύματα ίδιας κατεύθυνσης με τον επιφανειακό άνεμο
Τα συναντάμε σε ρηχούς κυρίως βυθούς με βάθος έως 1,5 – 2 οργιές όπου η δύναμη του επιφανειακού ρεύματος συμπαρασύρει και το υποθαλάσσιο. Έχοντας τον αέρα στην πλάτη μας, είναι ίσως το πιο εύκολο σε εκτέλεση ψάρεμα από πλευράς αποτελεσματικού μαλαγρώματος. Ρίχνουμε την αρματωσιά μας στο νερό, σε κοντινή από εμάς απόσταση, έχοντας ανοικτό το pick-up του μηχανισμού μας εμποδίζοντας όμως το ξετύλιγμα της πετονιάς από τη μπομπίνα με το δάχτυλό μας (φώτο 1-2). Με το τέντωμα της πετονιάς από το ρεύμα, την αφήνουμε να ξετυλίγεται ρυθμικά από την μπομπίνα σπείρα – σπείρα, ελέγχοντας συνεχώς την ταχύτητα ξετυλίγματος με το δάχτυλο και παρακολουθούμε το φελλό να απομακρύνεται από εμάς. Κάθε τόσο, μπορούμε να κοντράρουμε για λίγο τον φελλό, σταματώντας για μερικά δευτερόλεπτα τη ροή ξετυλίγματος. Μαλαγρώνουμε συνεχώς σε ένα κοντινό σε εμάς σημείο, στην ίδια ευθεία με τον φελλό μας.

Φωτό 1

Φωτό 2

Ρεύματα αντίθετης κατεύθυνσης με τον επιφανειακό άνεμο
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η κατεύθυνση των υποθαλάσσιων ρευμάτων, ορίζεται αντίθετα με αυτή του επιφανειακού αέρα. Όταν ισχύει το παραπάνω και έχουμε τον αέρα στην πλάτη, παρατηρούμε τον φελλό να έρχεται σιγά – σιγά προς τα εμάς.
Συμπερασματικά, εκτελούμε δυναμική βολή τόσο μακριά, έως εκεί που φτάνει η σφεντονιά με τη μαλάγρα μας. Λεβάρουμε μερικές μανιβελιές με τη μύτη του καλαμιού μας χωμένη στο νερό για βυθίσουμε γρήγορα την πετονιά μας και μετά, μαζεύουμε συνεχώς ρυθμικά τα μπόσικα όσο μας πλησιάζει ο φελλός.
Σαφέστατα, με μεγαλύτερα βάρη φελλών, μπορούμε να δουλέψουμε και αντίστροφα όταν επιλέξουμε να ψαρέψουμε με τον αέρα κατάφατσα, αντιμετωπίζοντας όμως ιδιαίτερη δυσκολία στο ξετύλιγμα της πετονιάς, επειδή εμποδίζεται η ροή της από τον δυνατό αέρα. Το ίδιο πρόβλημα θα έχουμε φυσικά και στο μαλάγρωμα.


Δυνατά ρεύματα προς μία κατεύθυνση
Θα τα συναντήσουμε σε μπούκες μεγάλων λιμανιών, κάτω από γέφυρες και σε εκβολές ποταμών. Ορίζονται από τη δύναμη των υδάτων και σπάνια παίζει ρόλο στην κατεύθυνση τους η ένταση του επιφανειακού αέρα. Χαρακτηριστική είναι η δύναμή τους, αφού μπορούν να μετακινήσουν το φελλό μας στα 20 μέτρα από εμάς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Στις εκβολές των ποταμών ειδικά, ακόμα και 40 γραμμάρια ερματίσματος φελλού μπορούν να αποδειχτούν λίγα. Σε τέτοια ρεύματα ανακαλύπτουμε τους περιορισμούς του εγγλέζικου και του Bolognese, εφόσον πολλές φορές η χρήση των συγκεκριμένων τεχνικών, κρίνεται απαγορευτική. Ο μόνος τρόπος για να ψαρέψουμε σε γρήγορα και δυνατά ρεύματα είναι κοντράροντας με το καλάμι μας τους ειδικά σχεδιασμένους για ρεύματα υδροδυναμικούς φελλούς, έχοντας ένα μεγάλο ποσοστό του ερματίσματός μας τοποθετημένο χαμηλά στην αρματωσιά μας για να μην ανασηκώνεται το δόλωμα.
Η τακτική μας ξεκινάει από τον προσδιορισμό των συνθηκών που επικρατούν (δυνατός αέρας, κατά τόπους βροχοπτώσεις, έντονη νεφοκάλυψη) και την κατάσταση των νερών στα οποία έχουμε επιλέξει να ψαρέψουμε (φουσκονεριά, θολούρα, ανακατωσούρα, στροβιλισμός). Ιδανικές ώρες σε τέτοιες συνθήκες είναι το σούρουπο και η αυγή, αλλά και οι βραδινές ώρες. Επιλέγουμε πάντα να ψαρεύουμε από τις πλευρές που "δέρνονται" κυριολεκτικά από τον αέρα, αλλά σε σημεία στα οποία έχουμε τον άνεμο στην πλάτη μας όπως λιμανάκια, ακρόκαβα, κολπίσκοι. Η βυθομέτρηση κρίνεται αναγκαία ρυθμίζοντας το αγκίστρι μας να ψαρεύει μόλις μερικά εκατοστά πάνω από το βυθό, έχοντας υπόψη μας ότι θα σηκωθεί ψηλότερα λόγω της ταχύτητας των ρευμάτων. Με το μάτι, μόνο η εμπειρία μπορεί να μας βοηθήσει να "διαβάσουμε" σωστά την πραγματική κατεύθυνση των ρευμάτων προτού αρχίσουμε το ψάρεμα. Εμπειρία που έρχεται μετά από αρκετές ώρες ψαρέματος σε ρεύματα, γνώση της τοποθεσίας αλλά και συνεχόμενους πειραματισμούς. Δεν είναι υπερβολή εάν σας πούμε ότι έχουμε κόψει και ξανά στήσει αρματωσιές έως και τρεις φορές σε μία ψαρευτική συνεδρία μέχρι να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πολλές φορές βέβαια, βοηθάει να ρίχνουμε καμιά χούφτα bigattini μπροστά μας και να παρατηρούμε την πορεία τους!

Επιλογή φελλών και ερματίσματα
Στη περίπτωση των ρευμάτων που αλλάζουν συνεχώς κατεύθυνση προτιμάμε ερματίσματα προοδευτικού τύπου σε συνδυασμό με εγγλέζικους φελλούς τύπου stick ή κλασσικούς φελλούς Bolognese (φώτο 3), μονταρισμένους στην μάνα του μηχανισμού με σιλικονούχα σωληνάκια. Φελλοί ειδικά σχεδιασμένοι για νερά που στροβιλίζονται, όταν δεν τους κοντράρουμε με το καλάμι μας για πολύ ώρα. Τα προοδευτικού τύπου ερματίσματα, είναι τα ερματίσματα τα οποία τοποθετούνται στην πετονιά μας από το μεγαλύτερο βαριδάκι κοντά στο φελλό μας, προχωρώντας σταδιακά προς στο μικρότερο κοντά στο παράμαλλο, αφήνοντας ίσες (σχήμα 1) ή προοδευτικά αυξανόμενες αποστάσεις (σχήμα 2), ενώ αποτελούν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο παρουσίασης του δολώματός μας σε μεσαίας δύναμης ρεύματα.

Φωτό 3

Φωτό 4

Στα ρεύματα που έχουν την ίδια κατεύθυνση με τον επιφανειακό αέρα, χρησιμοποιούμε αμολύβωτους (unloaded) εγγλέζικους φελλούς τύπου waggler, περασμένους στην πετονιά χωρίς στριφταροπαραμάνα και μπλοκαρισμένους ανάμεσα από ειδικά στρογγυλά βαρίδια τα οποία διαθέτουν στο εσωτερικό τους σιλικονούχο σωληνάκι για το πέρασμα της πετονιάς (φώτο 4). Χρησιμοποιούμε αυτούς τους πολύ ευαίσθητους φελλούς όταν δεν υπάρχει ανάγκη για μεγάλη απόσταση βολής – ψαρέματος για δύο λόγους:


Καταρχάς, με το συγκεκριμένο τρόπο μονταρίσματος, δημιουργείται ένα άκαμπτο "Τ" μεταξύ πετονιάς και φελλού, που κρατάει αποτελεσματικά βυθισμένη την μάνα για 1,5 μήκος φελλού χωρίς προσπάθεια, ακόμα και με περιοδικά κοντραρίσματα του φελλού με το καλάμι μας. Ο δεύτερος λόγος χρήσης των παραπάνω φελλών, προκύπτει απ’ την ανάγκη για μεγαλύτερο ποσοστό ερματίσματος χαμηλότερα στην αρματωσιά μας. Ισχυρά ρεύματα και κοντράρισμα με το καλάμι, ισοδυναμούν με σήκωμα του δολώματός μας από το βάθος βυθομέτρησης. Το βάρος που λείπει από το στέλεχος του φελλού, μπορούμε να το κατανέμουμε σε όποιο σημείο της αρματωσιάς μας επιθυμούμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δημιουργούμε μία συστάδα από ενωμένα δαγκωτά μολυβάκια ίσου βάρους ακόμα και πενήντα εκατοστά από το αγκίστρι μας, ενισχύοντας την ακαμψία και την αντίσταση της αρματωσιά στα ρεύματα, έχοντας το περιθώριο να προσθέσουμε ακόμα ένα ή δύο βαριδάκια αν χρειαστεί, σε προοδευτικά ίση απόσταση, φτάνοντας ακόμα και σε τριάντα εκατοστά απόσταση από το αγκίστρι μας (σχήματα 3, 4).


Τα πιο ήπια ρεύματα που θα συναντήσουμε στα ψαρέματά μας είναι τα αντίθετης κατεύθυνσης με τον επιφανειακό άνεμο, λόγω της ισορροπίας δυνάμεων που επικρατούν. Χρησιμοποιούμε τους κλασσικούς μολυβωμένους (loaded waggler) εγγλέζικους φελλούς για να πιάσουμε την επιθυμητή απόσταση, περασμένους στην πετονιά μας με μεταλλική στριφταροπαραμάνα και μπλοκαρισμένους με backshots από δαγκωτά μολυβάκια για να κρατάμε βυθισμένη την πετονιά μας και να έχουμε καλύτερο έλεγχο του φελλού καθ’ όλη τη διάρκεια που μαζεύουμε τα μπόσικα (φώτο 5). Το μεγαλύτερο μέρος του ερματίσματος τοποθετείται γύρω από το φελλό, ενώ ένα βαριδάκι τοποθετείται στη μάνα ακριβώς πάνω από την σύνδεση με το παράμαλλο, αφήνοντας ελεύθερη την παρουσίαση του δολώματός με τη φορά του ρεύματος (σχήμα 5).

Φωτό 5


Στα πολύ δυνατά ρεύματα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπου το κοντράρισμα των ειδικού τύπου υδροδυναμικών φελλών (φώτο 6) σε κοντινή απόσταση από το καλάμι μας είναι αναπόφευκτο, είμαστε υποχρεωμένοι να ερματίσουμε το μεγαλύτερο ποσοστό του βάρους χαμηλά, σε κοντινή απόσταση από το αγκίστρι. Χρησιμοποιούμε φελλούς μεγάλου ερματίσματος σε συνδυασμό με μολύβια σταγόνες και δαγκωτά μολυβάκια για καλύτερο αποτέλεσμα (σχήμα 6). Αν και το παραπάνω κριθεί ανεπαρκές σε σχέση με τη δύναμη των ρευμάτων, τότε καταφεύγουμε στο λεγόμενο "υπερερματισμό", χρησιμοποιώντας μεγαλύτερο βάρος από την ικανότητα ερματίσματος του φελλού μας - ο οποίος όμως έχει βυθομετρηθεί σωστά - τοποθετημένο χαμηλά ως τελικό εργαλείο της αρματωσιάς και το παράμαλλο μας περασμένο με τρόπο pater noster και τοποθετημένο τουλάχιστον 50 εκατοστά πάνω από το βάρος (σχήμα 7).

Φωτό 6

Μηχανισμοί και δράση καλαμιών
Όπως θα έχετε ήδη συμπεράνει, στο ψάρεμα με ρεύματα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάρουμε το τσίμπημα κατευθείαν στη μύτη του καλαμιού μας, λόγω της έλλειψης μπόσικων ή και του κοντραρίσματος του φελλού μας. Ένα εγγλέζικο καλάμι με γρήγορη δράση ή με απλά λόγια δράσης κορυφής, οδηγεί σε σίγουρα ξεκαρφώματα στα διστακτικά και επιπόλαια τσιμπήματα. Από την άλλη, ένα παραβολικό καλάμι Bolognese πολύ απλά, δεν προλαβαίνει να καρφώσει. Τη λύση μας την προσφέρουν τα καλάμια με ημιπαραβολική δράση, που στην περίπτωσή μας, μας εξασφαλίζουν σίγουρο και δυνατό κάρφωμα. Επίσης, τα ημιπαραβολικά καλάμια πλεονεκτούν και κατά τη διάρκεια μιας μάχης με έναν αξιόλογο αντίπαλο, καθώς οι δυνάμεις δεν μεταφέρονται πολύ κοντά ή και
πάνω στο χέρι με το οποίο κρατάμε το καλάμι και διατηρούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο καλή και ξεκούραστη επαφή με τον αντίπαλό μας.


Μιας και αναφέραμε τα καλάμια με δράση κορυφής, αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε πως τα τελευταία χρόνια, έκαναν την εμφάνισή τους στην ελληνική αγορά, καλάμια μόνο με δράση κορυφής και από εκεί και κάτω… κούτσουρα. Με λίγα λόγια, καλάμια χωρίς κανένα ψαρευτικό χαρακτήρα, παντελώς άχρηστα, τα οποία απλά ακολουθούσαν μια νέα τάση μόδας χωρίς τίποτα άλλο στα χαρακτηριστικά τους. Τα πραγματικά καλάμια με δράση κορυφής, απαιτούν από τον ψαρά συνεχείς και λεπτομερειακές μικρορυθμίσεις της γωνίας του καλαμιού κατά τη διάρκεια της μάχης. Τα σωστά καλάμια με δράση κορυφής, από τη στιγμή που η μύτη τους τερματίζει, πρέπει αυτόματα να αρχίσει να δουλεύει σταδιακά και το υπόλοιπο καλάμι, γεγονός που ορίζει και το Rod Power του καλαμιού.
Κάτι πολύ σημαντικό, είναι οι μηχανισμοί που θα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε. Μεγάλοι μπροστόφρενοι μηχανισμοί με ρηχές μπομπίνες μεγέθους έως 3000 είναι ιδανικοί για αυτούς τους τύπους των ψαρεμάτων. Μπροστόφρενοι για το μικρότερο βάρους τους αλλά και για την ποιότητα κύλισης των φρένων, ειδικά στις σκληρότερες ρυθμίσεις. Μεγάλου μεγέθους μηχανισμοί, για τη μεγαλύτερη ικανότητα περιέλιξης της πετονιάς σε εκατοστά (retrieve), χαρακτηριστικό απαραίτητο για να μη χάνουμε επαφή με κάποιο ψάρι, όταν μαζεύουμε πετονιά κατά τη διάρκεια που "τρομπάρουμε" με το καλάμι μας. Ρηχές μπομπίνες, για μην είμαστε αναγκασμένοι να βάζουμε πάνω από 150 μέτρα πετονιάς στον μηχανισμό μας. Μεγαλύτερες μπομπίνες δημιουργούν μεγαλύτερες σπείρες πετονιάς, συνεπώς λιγότερο κατσάρωμα.


Εγγλέζικο ή Bolognese;
Η ένταση του επιφανειακού αέρα είναι και ο πιο περιοριστικός παράγοντας για το μήκος και το είδος καλαμιού που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Το μεγάλο μήκος ενός καλαμιού Bolognese ισοδυναμεί με καλύτερο έλεγχο του φελλού, ειδικά για ψάρεμα σε κοντινές αποστάσεις. Επίσης, το μεγάλο μήκος του μας ευνοεί στο να δώσουμε μάχη με σκληρή ρύθμιση φρένων ιδίως σε κοντινές αποστάσεις και σε πιο βαθιά νερά με πολύ ισχυρά ρεύματα, όπου η εκμετάλλευση του μήκους για την κατασκευή των απαραίτητα σταθερών αρματωσιών μας, αποτελεί μονόδρομο. Σε πιο ρηχά νερά και σε σχετικά μακρινή απόσταση, ειδικά με την παρουσία έντονου αέρα, στρεφόμαστε αναγκαστικά σε καλάμια εγγλέζικου τύπου. Λόγω του μικρότερου μήκους αλλά και της παρουσίας πολλών οδηγών, η μύτη τους είναι πιο στιβαρή ενώ η συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια της μάχης αλλά και του καρφώματος σε μεγαλύτερη απόσταση, είναι αποτελεσματικότερη καθώς η δράση του καλαμιού κατανέμεται προοδευτικά (progressive action). Με γνώμονα την ευκολία χρήσης, η μέση λύση βρίσκεται σε μεγάλου μήκους εγγλέζικα καλάμια. Ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα, έχουμε κατά καιρούς χρησιμοποιήσει εγγλέζικους φελλούς σε Bolognese καλάμια. Τίποτα δεν μας εμποδίζει να πράξουμε και το αντίθετο, εάν το απαιτούν οι συνθήκες.



Γλωσσάρι εγγλέζικων φελλών
Σκοπός μας δεν είναι να αλλάξουμε τα δεδομένα που έχουν ήδη δημιουργηθεί στην ελληνική αρθρογραφία, αλλά να ωθήσουμε τους Έλληνες ψαράδες να χρησιμοποιήσουν τους κατάλληλους φελλούς στις κατάλληλες συνθήκες. Γι’ αυτό θεωρήσαμε σωστό να φτιάξουμε ένα μίνι γλωσσάρι εγγλέζικων φελλών λύνοντας επιτέλους την παρεξήγηση για τους φελλούς τύπου stick που έχει προκληθεί από λάθος εκφράσεις και μεταφράσεις των Ιταλών συναδέλφων μας.

Stick float: Μακρόστενος φελλός με λεπτή βάση και κωνικά φαρδύτερη κορυφή, ο οποίος μοντάρεται στην πετονιά με τουλάχιστον δύο σιλικονούχα σωληνάκια.

Waggler: Οποιοσδήποτε φελλός "κρεμιέται" από την πετονιά μας μέσω ενός κρίκου ή μιας οπής στη βάση του, με τη βοήθεια στριφταροπαραμάνας ή μη.

Loaded: Με βάρος τοποθετημένο στη βάση του στελέχους του.

Unloaded: Χωρίς καθόλου βάρος τοποθετημένο στη βάση του στελέχους του. Σαν αποτέλεσμα, έχουν μεγαλύτερη ικανότητα ερματίσματος.

Straight: Ίσιος.

Bodied: Με στρογγυλό ή ωοειδές σώμα στη βάση του στελέχους.

Crystal: Διάφανος, φτιαγμένος συνήθως από πλαστικό.

Peacock: Στέλεχος φτιαγμένο με φτερό από παγώνι.

Insert: Με υποδοχή για κεραία / σιάλουμ

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον πιο συνηθισμένο εγγλέζικο φελλό στα ελληνικά νερά και λανθασμένα γνωστό σε μας πλέον ως stick: αν θέλαμε να τον περιγράψουμε με την αγγλική ορολογία θα λέγαμε ότι είναι Straight loaded crystal insert waggler.
Πλην των καιρικών συνθηκών, διαλέγουμε τους τύπους των φελλών που θα χρησιμοποιήσουμε ανάλογα και με το δόλωμα που έχουμε επιλέξει. Έτσι για παράδειγμα, οι κοντόχοντροι φελλοί με σχετικά μεγάλο βάρος ερματίσματος είναι κατάλληλοι για μεγάλα και βαριά δολώματα όπως η ζωντανή γαρίδα, τα ζυμάρια, τα τριγωνάκια σαρδέλας κλπ., και έχουν καλύτερη συμπεριφορά σε έντονα ρεύματα, ειδικά όταν συνδυάζονται με ελαφρύ κυματισμό. Επίσης, τα μήκη των φελλών έχουν να κάνουν και με το βάθος του βυθού που έχουμε επιλέξει να ψαρέψουμε. Για παράδειγμα, ένας μακρυστέλεχος φελλός, ναι μεν κρατάει μεγαλύτερο μήκος της πετονιάς μας βυθισμένο, αλλά σε ένα ρηχό βυθό μπορεί να φοβίζει τα πιθανά θηράματα να τσιμπήσουν το δόλωμα μας.


Τρίχες ... κατσαρές
Βυθιζόμενες (sinking) είναι το κύριο χαρακτηριστικό των πετονιών που χρησιμοποιούμε στο ψάρεμα με ρεύματα. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που προτιμάμε είναι να είναι μαλακές. Σε μερικές συσκευασίες αναγράφεται το χαρακτηριστικό τους και ως Soft, παρόλα αυτά πριν την αγορά καλό είναι να τις ελέγχουμε. Οι μαλακές πετονιές έχουν την τάση να τυλίγονται ομοιόμορφα και πιο σφιχτά στην μπομπίνα του μηχανισμού μας, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο όταν τις αφήνουμε να ξετυλίγονται με ανοιχτό pick-up σε συνθήκες αέρα για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες "φωλιές". Επειδή ακριβώς οι πετονιές είναι μαλακές, έχουν πολύ μικρότερο βάρος και σε συνθήκες αέρα, χρειάζεται να υποβοηθήσουμε το βύθισμά τους. Απαραίτητα κατασκευασμένα από fluorocarbon τα παράμαλλά μας, όχι μόνο για την μεγαλύτερη αορατότητα τους αλλά και για την ικανότητα τους να βυθίζονται γρήγορα. Αν και δεν συμπαθούμε τα κοντά σε μήκος παράμαλλα, αφού λόγω μειωμένης ελαστικότητας περιορίζεται η αντοχή τους, οπότε και στην περίπτωσή τους, προτιμάμε μαλακά fluorocarbon για να μπορούμε να τοποθετούμε άφοβα βαριδάκια επάνω τους χωρίς να τα πληγώνουμε.


Ο πιο αδύναμος κρίκος
Όσο μεγαλώνει η ποιότητα αλλά και οι αντοχές των πετονιών που χρησιμοποιούμε, τόσο δημιουργείται και η ανάγκη για μικρά αγκίστρια τα οποία να αντέχουν στις μεγάλες τάσεις που τους ασκούνται. Μικρό στέλεχος αγκιστριού σε συνδυασμό με μεγάλο άνοιγμα οδηγεί σε ανεπιθύμητα ανοίγματα και σπασίματα. Γι’ αυτό κι όσον αφορά τα μικρά αγκίστρια για bigattini, στραφήκαμε στα τύπου crystal τα οποία λόγω σχεδιασμού, αντέχουν σε μεγάλες πιέσεις χωρίς να ανοίγουν ή να σπάνε. Η παλέτα κρίνεται απαραίτητη σε αυτού του τύπου τα αγκίστρια για να είναι πιο αποτελεσματικά κατά την ώρα του καρφώματος. Σε πιο μεγάλα δολώματα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μεγαλύτερα αγκίστρια με μεγάλο άνοιγμα και μάτι αντί για παλέτα, ευνοώντας με αυτό τον τρόπο τη χρήση δυνατότερων κόμπων.


Δολώματα και μπουκιές
Τίποτα τελικά δεν είναι πιο αποδοτικό στις τεχνικές του εγγλέζικου και του Bolognese από το να ψαρεύουμε με το ίδιο δόλωμα με το οποίο παράλληλα μαλαγρώνουμε. Έχοντας απομυθοποιήσει το ρητό "μεγάλο δόλωμα, μεγάλο ψάρι", το bigattini παραμένει το κορυφαίο δόλωμα για τις συγκεκριμένες τεχνικές. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν συγκεκριμένα αξεσουάρ που μας επιτρέπουν να φτιάξουμε μεγάλες δολωσιές χρησιμοποιώντας bigattini. Μπορούμε κάλλιστα να ενισχύσουμε και την κινητικότητά του, η οποία μειώνεται αυτή την εποχή λόγω κρύου, με τη χρήση κάποιων συγκεκριμένων προϊόντων όπως το Kurkuma. Μια καλή ιδέα επίσης είναι να "αρωματίζουμε" τα bigattini, ρίχνοντας στη σακούλα μεταφοράς τους μερικά ml αμινοξέα σε σκόνη, τουλάχιστον μισή ώρα προτού αρχίσουμε το ψάρεμα. Προσοχή να μην αγγίξουμε τα μάτια μας με λερωμένα χέρια.



Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.

Το παραπάνω άρθρο, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Ψαρεύω"


Διάβασε τη συνέχεια...

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

ΔΕΣΙΜΟ STOPPER



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

ΔΕΣΙΜΟ ΑΓΚΙΣΤΡΙΟΥ



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

ΣΥΝΔΕΣΗ "ΜΑΝΑΣ - ΠΑΡΑΜΑΛΛΟΥ"



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

ΣΥΝΔΕΣΗ "ΘΗΛΙΑ - ΘΗΛΙΑ"



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

ΣΑΡΓΟΣ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ "ΠΕΡΙ ΑΛΙΕΙΑΣ"



Παραγωγή: Ηλίας Χατζηγεωργίου (Tracer)


Διάβασε τη συνέχεια...

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΑΡ GP1 ΑΓΩΝΑΣ ΡΙΨΕΩΝ...


...Κυριακή 15 Μαρτίου 2009

Την Κυριακή 15 Μαρτίου 2009 διεξήχθη ο πρώτος αγώνας ρίψεων της χρονιάς του συλλόγου ΦΑΡ στο γήπεδο των Ταγαράδων στη Θεσσαλονίκη.

Στον αγώνα συμμετείχαν 23 αθλητές απ’ όλη την Ελλάδα, από τον Έβρο μέχρι και την Αθήνα προσδίδοντας και τον πανελλαδικό χαρακτήρα του συλλόγου. Κάθε αθλητής είχε 6 ρίψεις με ελεύθερη επιλογή βαριδίου μεταξύ των 100 - 125 γρ. Οι καιρικές συνθήκες του αγώνα (πλαϊνός άνεμος 9 - 12 χλμ, βαρομετρικό 1020 mb) δυσκόλεψαν τις προσπάθειες των αθλητών και δεν βοήθησαν να ξεπεραστούν οι προηγούμενες μεγάλες επιδόσεις τους που είναι και ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα (100 γρ. 239,86 μέτρα -125 γρ. 236,10 μέτρα).



Τα αποτελέσματα του αγώνα είναι:

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες και ειδικά στον νικητή Κώστα Χατζηαναστασιάδη που επιβεβαίωσε πως μόνο με σκληρή δουλειά και καθημερινή προπόνηση φτάνεις ψηλά.















Συγχαρητήρια και στους πέντε νέους αθλητές του ΦΑΡ που απέδειξαν ότι το μέλλον τους ανήκει. Ο επόμενος αγώνας θα πραγματοποιηθεί στις 5 Απριλίου 2009 στην Θεσσαλονίκη. Το ετήσιο πρόγραμμα του συλλόγου περιλαμβάνει 8 αγώνες σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ αυτών και τον καθιερωμένο πλέον διεθνή αγώνα GREECE OPEN 2009 που πραγματοποιείται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά με συμμετοχές 12 διεθνών αθλητών από την Αγγλία και την Ιταλία.
Ο ΦΑΡ κατόπιν παραλαβής δύο τιμητικών προσκλήσεων από τις ομοσπονδίες της Αγγλίας (UKSF) και της Ουαλίας (SURFCAST WALES) θα στείλει αθλητές του (2 ομάδες) για συμμετοχή στα διεθνή events του Αυγούστου 2009 στην Αγγλία.

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει τεχνικές ρίψεις, μπορεί να επικοινωνήσει με τον γραμματέα του συλλόγου ΦΑΡ κ. Καραμπάση Αλέξη στο τηλ.: 6949 073 670.


Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.


Διάβασε τη συνέχεια...

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΑΛΙΕΙΣ: "ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΤΕΣ...


... απ' τον Ρεθυμνιώτικο κόλπο"

Με γνώμονα τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η επαγγελματική και ερασιτεχνική αλιεία στο νομό Ρεθύμνου, ο Σύλλογος Ερασιτεχνών Αλιέων πραγματοποίησε μία ημερίδα προκειμένου να ενημερώσει τα μέλη του για τα ζητήματα που τους απασχολούν.

Για μία ακόμη φορά στο επίκεντρο βρέθηκε η δράση των μηχανότρατων με τον γραμματέα του συλλόγου να σημειώνει ότι αυτό που οι ίδιοι οι αλιείς, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, επιθυμούν είναι να μην επιτρέπεται καν η είσοδος τρατών στον κόλπο του Ρεθύμνου. Ως γνωστόν, το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει πολλές ενέργειες από πλευράς αλιέων και φορέων και ήδη ανακλήθηκε η πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τη δυνατότητα πρόσβασης των τρατών στο ένα ναυτικό μίλι.

«Πρέπει να υπάρξει και μια ευαισθησία όσον αφορά περιβαλλοντικά το πρόβλημα αυτό και από την κοινωνία του Ρεθύμνου και όχι μόνο από εμάς», σημείωσε ο κ. Χρήστος Τζογάνης, γραμματέας του συλλόγου ερασιτεχνών αλιέων. «Ζητάμε, συμπλήρωσε, να είναι συμπαραστάτες και όχι μόνο, γιατί ο καθένας μπορεί να παίξει το ρόλο που του αναλογεί. Έχουμε συνεργασία με τους φορείς εδώ και με τον δήμο και με τη νομαρχία. Πιστεύω ότι είμαστε σε καλό δρόμο για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα θέματα στην πορεία. Ο στόχος μας όσον αφορά τον κόλπο του Ρεθύμνου είναι να μην μπαίνει η τράτα καθόλου, ούτε στο ένα, ούτε στο ενάμισι, ούτε στα τρία μίλια»...

Στη συνάντηση, μάλιστα, βρέθηκαν και ο Νομάρχης και ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ρεθύμνου, κ.κ. Γιώργος Παπαδάκης και Νίκος Νικολακάκης, που δήλωσαν πως η νομαρχιακή αρχή είναι δίπλα στους ψαράδες και στα προβλήματά τους. «Η κακοποίηση των ιχθυοαποθεμάτων εδώ στο Ρέθυμνο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα. Η κακοποίηση σχετικά με τη χρήση της παράνομης αλιείας, της τράτας δηλαδή που δυστυχώς από άλλες περιοχές έρχονται εδώ πέρα και σε βάθη που δεν είναι επιτρεπτά και με εργαλεία αλιείας που δεν είναι νόμιμα προκαλούν τέτοια καταστροφή στο γόνο ψαριού, ανεπανόρθωτη. Θα φύγουν τα μηνύματα εκείνα προς πάσα κατεύθυνση και προς τα κάτω και προς τα πάνω και με την προσπάθεια που θα χρειαστεί αν χρειαστεί θα λυθούν όλα αυτά τα θέματα και ελπίζω να λυθούν», σημείωσε από την πλευρά του ο Νομάρχης Ρεθύμνου, κ. Γιώργος Παπαδάκης.

Στην ημερίδα παραβρέθηκε και λιμενικός υπάλληλος, που ενημέρωσε τους αλιείς για διάφορα ζητήματα της θάλασσας, ενώ στη διάρκεια της εκδήλωσης τιμήθηκαν και τέσσερις παλιοί πρόεδροι του συλλόγου για την προσφορά τους.

Α.Κ.

Πηγή: http://www.goodnet.gr/index.php?id=13,13710,0,0,1,0


Έντονες οι διαμαρτυρίες των ψαράδων στο Ν. Ρεθύμνου : 18/09/08


Καμία βελτίωση, παρά το γεγονός ότι το πρόβλημα έχει επισημανθεί επανειλημμένως, δεν έχει προκύψει με τη δράση των τρατών στη θαλάσσια περιοχή του Ρεθύμνου.
Για μία ακόμη φορά χθες, το φαινόμενο συζητήθηκε σε σύσκεψη υπό την προεδρία του Νομάρχη Ρεθύμνου, κ. Γιώργη Παπαδάκη, στην οποία έλαβαν μέρος ο Αντινομάρχης Ρεθύμνου, κ. Γιώργος Μποτονάκης, ο Λιμενάρχης Ρεθύμνου, κ. Αντώνης Ορφανός και εκπρόσωποι των αλιέων Ρεθύμνου.

Κατά τη σύσκεψη τονίστηκε η ανάγκη να εντατικοποιηθούν τα μέτρα αστυνόμευσης από την πλευρά του Λιμεναρχείου στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου Ρεθύμνης, ώστε να παταχθεί η παράνομη δράση των τρατών, που έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση των ιχθυοαποθεμάτων και τη διατάραξη του θαλάσσιου οικοσυστήματος. Ο Νομάρχης Ρεθύμνου τόνισε ότι η αγανάκτηση των αλιέων του Νομού μας σχετικά με τη δράση των τρατών είναι ανεξέλεγκτη καθώς δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα και κακοποιεί βάναυσα το θαλάσσιο περιβάλλον και συμπλήρωσε ότι τόσο η τοπική κοινωνία, όσο και οι αρχές συμμερίζονται την ανησυχία των αλιέων.

Επιπλέον αναφέρθηκε στα αυξημένα μέτρα αστυνόμευσης που λαμβάνει το Λιμεναρχείο, τα οποία αφορούν στην επιβολή χρηματικών προστίμων, αλλά και στην αφαίρεση αδειών αλιείας. Ο κ. Παπαδάκης αναφέρθηκε τέλος στο αίτημα που έχει καταθέσει η Νομαρχία Ρεθύμνου προς το αρμόδιο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ζητώντας να αυξήσει τα μίλια νόμιμης αλιείας από 1,5 σε 3, κάτι που δεν έγινε. Αντίθετα το Υπουργείο μείωσε τα μίλια σε 1 και δεσμεύτηκε ότι θα επαναφέρει την απόσταση στα 1,5 μίλια.


Για αθέτηση της υπουργικής υπόσχεσης μιλούν οι αλιείς...
Οι αλιείς του Ρεθύμνου με έγγραφό τους εκφράζουν την έντονη διαμαρτυρία τους για την αθέτηση από τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης της υπόσχεσης του περί ανάκλησης της Υπουργικής απόφασης 164198/2008 για μείωση του ορίου αλιείας στις Μηχανότρατες από το 1,5 στο1 μίλι από την ακτή.
Επισημαίνουν: "Η αλιευτική περίοδος για τις τράτες αρχίζει την 1η Οκτωβρίου, η λάθος απόφαση σύμφωνα με τον ίδιο τον Υπουργό, δεν έχει ανακληθεί και τόσο αυτός όσο και η κυρία Κεφαλογιάννη, παρά τις υποσχέσεις τους «σφυρίζουν αδιάφορα», για την επικείμενη καταστροφή κάθε θαλάσσιας ζωής στον κόλπο της Ρεθύμνης.
Οι αλιευτικοί σύλλογοι, εκτιμούν βάσιμα, ότι από 1ης Οκτωβρίου, θα επαναληφθούν τα φαινόμενα του περασμένου Μαρτίου, όταν πέντε μηχανότρατες, όργωναν κυριολεκτικά, χωρίς κανένα έλεγχο τον κόλπο της Ρεθύμνης, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από την ακτή.

Μετά τα ανωτέρω δηλώνουμε ότι αποφασίσαμε να προβούμε σε δυναμικές κινητοποιήσεις, μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής περιβαλλοντικής καταστροφής που επικρέμεται πάνω από τον κόλπο της Ρεθύμνης. Οι κινητοποιήσεις αυτές περιλαμβάνουν:
Τον αποκλεισμό του Κόλπου και την παρεμπόδιση των τρατών με τα σκάφη μας ώστε να μην εισέλθουν, μέσα στο όριο του 1½ μιλίου από την ακτή. Στην πρωτοβουλία αυτή έχουμε τη συμπαράσταση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και καλούμε όλους τους Ρεθυμνιώτες, να έρθουν μαζί μας και να διαμαρτυρηθούμε για την εισβολή των Τρατών στον Κόλπο της Ρεθύμνης.

Τη διαμαρτυρία στην επιτροπή Αλιείας της Ε.Ε, η οποία με πρωτοβουλία του Ευρωβουλευτή κ Σ. Αρναουτάκη, συνέρχεται στη Ρόδο από 1 μέχρι 3 Οκτωβρίου του 2008. Την εκ νέου προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στη συνέχεια της «αυστηρής προειδοποίησης» που απέστειλε αυτό στις 5 Αυγούστου, προς τον Υπουργό Γεωργίας με την οποία αναφέρει ότι δεν είχε ειδοποιηθεί η Επιτροπή της Ε.Ε, για το ένα μίλι, και ότι άλλα είχε συμφωνήσει ο Υπουργός να πράξει στη συνάντηση για τη Μεσόγειο Θάλασσα τον Ιανουάριο του 2008.

Ζητούμε επίσης από το Ρεθυμνιακό Λαό, να συμβάλει, στα πλαίσια των δυνατοτήτων του κάθε ενός, στη συλλογή ενός χρηματικού ποσού για την κατασκευή και πόντιση εμποδίων στα κύρια σημεία διέλευσης των Τρατών και στα όρια των λιβαδιών Ποσειδωνίας του κόλπου, ώστε να περιοριστεί όσο είναι δυνατόν το οικολογικό έγκλημα που συντελείται με τις ευλογίες της Κυβέρνησης.
Ζητούμε τέλος, από τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου, να ενεργοποιηθούν και αυτές και να επιδείξουν την απαιτούμενη οικολογική συνείδηση και το ενδιαφέρον τους για το Νομό και τις θάλασσες μας".

Πηγή: http://www.goodnet.gr/index.php?id=5,17523,0,0,1,0

Διαβάστε κι αυτό, τα έχουν γράψει καιρό τώρα...

Ο μεγάλος ψαράς τρώει τον μικρό
Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου - Ακτές - θάλασσα
Δήμος Τσαντίλης , Τρίτη, 08 Απρίλιος 2008

"Έχω μια μόνιμη απορία τον τελευταίο καιρό. Αν αίφνης ψηφιζόταν ένας νόμος, που να επιτρέπει ρητά την κλοπή, θα άλλαζε τίποτε αισθητά στον περίγυρό μας; Και ομολογώ, φόβος με διακατέχει, μήπως τελικά η απάντηση είναι όχι.

Θέλω με αυτό να πω ότι η πλειονότητα των συμπολιτών μου είναι κλέφτες; Σε καμία περίπτωση. Κλέφτες είναι μια μειονότητα ανάμεσα στους τίμιους πολίτες. Αλλά και ανάμεσα στους κλέφτες, ελάχιστοι είναι αυτοί που χώνουν τα χέρια τους σε ξένες τσέπες, όπως οι κοινοί λωποδύτες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άτομα, ενδεχομένως ευυπόληπτα, που έχουν μάθει να επιπλέουν στην κρατούσα γενικευμένη ανομία.

Η μόνιμη και σχεδόν ολική έκλειψη του Νόμου τους επιτρέπει να προσπορίζονται έσοδα και κέρδη από την καταλήστευση, όχι κατ’ ανάγκη των συνανθρώπων τους, αλλά των δημόσιων αγαθών.

Οι σκέψεις αυτές, που όπως είπα με βασανίζουν τον τελευταίο καιρό, μου ήρθαν ξανά στο μυαλό, όταν προσφάτως αντίκρισα έναν στολίσκο από μηχανότρατες να ψαρεύει ανοικτά του Πετρέ, σε ελάχιστη απόσταση από την παραλία.

Αλλά τι κακό κάνουν οι μηχανότρατες, που μας επισκέπτονται από τα Χανιά και το Ηράκλειο, ώστε να γεννούν τέτοιου είδους συνειρμούς; Ψαρεύουν στα ρηχά, εκεί που γενούν και τρέφονται τα ψάρια. Ψαρεύουν επίσης τα μικρά ψάρια πριν μεγαλώσουν και φθάσουν σε ηλικία αναπαραγωγής. Για τους μικρούς παράκτιους ψαράδες δεν μένει τίποτε ή σχεδόν τίποτε και γι’ αυτούς. Δεν μένει καν ο γόνος που θα αναπλήρωνε τα λεηλατημένα αλιευτικά αποθέματα.

Η μεγάλη καταστροφή είναι όμως η καταστροφή του βυθού από τα βαριά αλιευτικά εργαλεία που σέρνουν πίσω τους οι τράτες. Η μεταλλική δοκός, με την οποία είναι εξοπλισμένα τα δίχτυα τους, ανασκάπτει κυριολεκτικά τον βυθό και δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Καταστρέφει την θαλάσσια βλάστηση, κυρίως τα θαλάσσια λιβάδια της ποσειδωνίας, που προσφέρουν τροφή και προστασία στα ψάρια.

Ποιος νοιάζεται; Τα ψάρια της θάλασσας είναι ότι είναι δημόσιο αγαθό. Ανήκουν, δηλαδή, σε όλους και σε κανέναν. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τα ψαρέψει και κανείς δεν έχει την δυνατότητα να αποκλείσει οποιονδήποτε να κάνει το ίδιο. Τα ψάρια ανήκουν τότε σε αυτούς που τα ψάρεψαν.

Όσο τα ψάρια είναι άφθονα, οι ψαράδες λίγοι και τα ψαράδικα μικρά δεν υπάρχει πρόβλημα. Τα ψάρια φθάνουν για όλους και οι ψαράδες εξασφαλίζουν, με κόπο βέβαια, ένα σίγουρο μεροκάματο. Τα ψάρια αναπαράγονται και οι πληθυσμοί τους ανακάμπτουν μετά από κάθε μείωση.

Το πρόβλημα εμφανίζεται, όταν τα ψάρια αρχίζουν να λιγοστεύουν, όταν οι ψαράδες γίνονται πολλοί και όταν τα ψαράδικα μεγαλώνουν και εκσυγχρονίζονται. Το ακόμη πιο μεγάλο πρόβλημα εμφανίζεται όταν τα μεγάλα εκσυγχρονισμένα ψαράδικα συμβαίνει να είναι μηχανότρατες. Ο κατεστραμμένος βυθός που αφήνουν πίσω τους τα συρόμενα δίχτυα τους είναι μια υποθαλάσσια έρημος όπου τίποτε δεν ζει και τίποτε δεν αναπαράγεται.

Οι μηχανότρατες είναι το μεγάλο ψάρι που τρώει τους μικρούς ψαράδες. Οι θάλασσες παραμένουν τυπικά ελεύθερες και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποκλείσει τον οποιονδήποτε να κάνει τον ψαρά. Όμως οι μηχανότρατες δεν αφήνουν σε κανέναν άλλο ψάρια για να ψαρέψει.

Οι μηχανότρατες κλέβουν και λεηλατούν. Κλέβουν από τα αποθέματα των ψαριών στην θάλασσα (ιδιοποιούνται ένα δημόσιο αγαθό) και λεηλατούν το θαλάσσιο οικοσύστημα στο σύνολό του (καταστρέφοντας τον βυθό).

Η ληστρική εκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου πλήττει όλους. Εμάς που θέλουμε να τρώμε τα νόστιμα ψάρια του Αιγαίου, όσο και τους που θέλουν να υπάρχουν στην θάλασσα ψάρια για να ψαρεύουν.

Κλασική συνεπώς περίπτωση για τον νομοθέτη να ρυθμίσει με νόμο την νομή των αλιευτικών αποθεμάτων. Η ανομία και ο ετσιθελισμός δεν συμφέρουν κανέναν. Ούτε τους ανθρώπους, ούτε τα ψάρια που, ας μη ξεχνάμε, δεν δημιουργήθηκαν με μοναδικό προορισμό το πιάτο μας.

Και πράγματι νομοθεσία υπάρχει, έστω και αν δεν εφαρμόζεται. Στα ρηχά επιτρέπεται να ψαρεύουν οι παράκτιοι αλιείς, οι τράτες μόνο στα ανοικτά και αυτό ορισμένη περίοδο του έτους (από 1η Οκτωβρίου έως τα τέλη Μαΐου). Αυτό που δεν υπάρχει είναι η κοινή βούληση να εφαρμοστεί ο νόμος. Το αντίθετο μάλιστα. Μια οργανωμένη μειοψηφία επιχειρεί να επιβάλει το δίκαιο του ισχυροτέρου. Έτσι το (ανεπαρκέστατο) ενάμισι μίλι, που ο νόμος θεωρούσε, μέχρι πρότινος, απόσταση ασφαλείας από την ακτή, έγινε ένα ύστερα από πιέσεις που ασκήθηκαν σε εύκαμπτους πολιτικούς. Και, στην πράξη, το ένα μίλι εύκολα γίνεται κανένα, όταν η ανομία βασιλεύει.

Φαίνεται, συνεπώς, ότι είναι πολύ δύσκολο να εμποδίσεις τους λίγους να κλέβουν τους πολλούς. Ακόμη δυσκολότερη είναι η μετάβαση από την γενικευμένη ανομία στην έννομη τάξη, όταν αυτοί, που θα έχαναν από την μετάβαση αυτή, τυχαίνει να έχουν ισχυρές πολιτικές πλάτες. Η ανομία παγιώνεται καθώς οδηγεί στην κλοπή και την λεηλασία του φυσικού πλούτου και η κλοπή και η λεηλασία του δημόσιου φυσικού πλούτου δημιουργεί μια κοινωνία που ζει από την κλοπή και την λεηλασία του δημόσιου φυσικού πλούτου.

Ταυτολογία; Ίσως. Αλλά πώς αλλιώς εξηγείται ότι το προφανές, δηλαδή η εφαρμογή του νόμου, που θα ωφελούσε όλους, είναι τόσο δύσκολο να επιβληθεί;"

Δήμος Τσαντίλης

Πηγή: http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4701&Itemid=29




Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.


Διάβασε τη συνέχεια...

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ...

... και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου στη ΝΕΤ!




Διάβασε τη συνέχεια...

Τρίτη, 09 Σεπτεμβρίου 2008

ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ ΚΑΛΑΜΙΩΝ ΚΑΙ...

Tubertini KMR 925 (τρίσπαστο, εγγλέζικου τύπου, με μήκος 4,80 m).
Αλλαγή των απλών οδηγών (οι περισσότεροι είχαν στραβώσει
με τη χρήση και την άτσαλη μεταφορά) με τιτανίου και φυσικά
το απλό μαύρο δέσιμο που υπήρχε, αντικαταστάθηκε μ' αυτό
που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία.

...ξεκίνημα με μια καινούργια (για εμένα φυσικά) τρέλα!
Οι διακοπές τελείωσαν και σιγά σιγά επιστρέψαμε (οι περισσότεροι όχι όλοι ακόμα) στις δουλειές μας. Τα ψάρια απ' ότι έμαθα και σίγουρα θα το ζήσατε κι εσείς, για μια ακόμα φορά ήταν από λίγα έως ελάχιστα. Δεδομένου ότι προσωπικά το πίστευα, γιατί το ίδιο μου συμβαίνει σχεδόν πάντα τα τελευταία καλοκαίρια, αποφάσισα ν' ασχοληθώ με κάτι πιο εποικοδομητικό αυτή τη φορά και να σταματήσω να "χάνω" το χρόνο μου περιμένοντας μέσα στην αφόρητη ζέστη, να τσιμπήσουν τα λιγοστά ψάρια που υπήρχαν εδώ κι εκεί. Όχι ότι φυσικά δεν ψάρεψα ή δεν προσπάθησα, απλά φέτος το έκανα από ελάχιστα έως καθόλου. Έτσι λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι που μας πέρασε, προτίμησα να ασχοληθώ με την επισκευή και τη διακόσμηση των καλαμιών μου και σας παρουσιάζω μερικά απλά και σχετικά εύκολα δείγματα. Θα ακολουθήσουν κι άλλα και αν υπάρξει ενδιαφέρον, ίσως να κάνω και μερική αναφορά στον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονται.

Στο πρώτο στέλεχος, ανάμεσα από τους δυο οδηγούς, έφτιαξα το παραπάνω σχέδιο, το οποίο απεικονίζει ένα... κινέζικο δράκο. Φυσικά, δεν έχω ακόμα βάλει κόλλα, θα γίνει όμως μέσα στις επόμενες ημέρες.

Προς το παρών κι επειδή η ζέστη δεν λέει να φύγει, έχω χρόνο να τελειώσω μερικά ακόμα καλάμια και να φτιάξω και κανένα ψαροκόκαλο του "Φάνη" (Δημήτρη Αντύπα) στο καλάμι του, γιατί σε λίγο θ' αρχίσει να γκρινιάζει και δεν τον αντέχω. Άσε που από αντίδραση και μόνο, είναι ικανός να πάει και να "σηκώσει" ότι λαβράκια βρει και να μου φέρνει μόνο τις φωτογραφίες κι αυτές από το κινητό του...

Γιάννης Γιατράκος

Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.


Διάβασε τη συνέχεια...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ...

A Dead Fish by jijis

...ραντεβού το Σεπτέμβρη!
Πριν λίγους μήνες, αποφάσισα τη δημιουργία αυτού του blog. Φυσικά, δεν περίμενα ποτέ την υποστήριξη που θα είχε όλο αυτό το μικρό χρονικό διάστημα της λειτουργίας του κι αυτό χάρη σε όλους εσάς. Ένα blog, καθαρά ψαρευτικό, με άρθρα των αγαπημένων μου τεχνικών κυρίως (εγγλέζικο και bolognese), δημοσιευμένα για αρχή και ανέκδοτα αργότερα.
Λίγο πριν τις δικές μου διακοπές, προβληματισμένος για όλα αυτά που γίνονται στο χώρο μας, από ανθρώπους που αποφάσισαν "για το καλό μας" πριν από εμάς για μας, σκέφτηκα να μην ξανά ασχοληθώ μαζί τους.

Another Moment by Kelvin Ong

Όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου, βλέπω "σωτήρες" του ψαρέματος, "μεσσίες" της "αθλητικής αλιείας" (λες και το να τραβολογάς μ' ένα αγκίστρι δεμένο με πετονιά ένα ψάρι, είναι άθλημα), ανθρώπους που "κόπτονται" για την ενημέρωσή μου και σφάζονται καθημερινά γι' αυτό, "προστάτες" και "χαλίφηδες", "μούτσους," "λοστρόμους," παρεξηγημένους και θιγμένους. Λες και το πρόβλημα στη χώρα μας, το δημιούργησαν οι σύλλογοι, οι πρόεδροι και οι λοιποί παρατρεχάμενοι.
Όσο είμαστε ανοργάνωτοι, όσο δεν φροντίζουμε τα απλά πράγματα όπως το να μην μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, όσο δεν απελευθερώνουμε τα μικρά ψάρια κι όσο δεν μαθαίνουμε στα παιδιά μας το σωστό αλλά "γλείφουμε" την καραμέλα ότι δεν έχουμε νόμους, έχουμε το "μέσο" και δεν τρέχει τίποτα, "αφού το κάνει εκείνος θα το κάνω κι εγώ", τόσο θα είμαστε η πιο βρώμικη χώρα στην Ευρώπη, με χιλιάδες προβλήματα κι ακόμα περισσότερα στην ερασιτεχνική αλιεία. Δεν μας φταίνε οι τουρίστες, όπως κάποιοι θέλουν να λένε, αλλά εμείς οι ίδιοι. Είναι θέμα νοοτροπίας, ευγένειας, καλής αγωγής, αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας. Ας φροντίσουμε λοιπόν, σ΄αυτές μας τις διακοπές, να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα και μην ανησυχείτε, θα ακολουθήσουν κι άλλοι.

One moment, one step, one falter by neloqua

Όσοι από εσάς παρακολουθείτε τα δρώμενα στο χώρο μας, φυσικά και καταλαβαίνετε τι ακριβώς συμβαίνει και πολλοί από εσάς, πιθανόν ακόμα να αναρωτιέστε: γιατί όλα αυτά;
Προσωπικά, θα σας παρότρυνα να κάνετε ότι κι εγώ. Να πάρετε τα καλαμάκια σας, τις πετονίτσες σας και να πάτε ...διακοπές. Ηρεμήστε, χαλαρώστε, κάντε τα μπανάκια σας ενώ ταυτόχρονα "κάντε γυμναστική" με κάνα ψάρι. "Αθληθείτε" όσο μπορείτε, γιατί το χειμώνα έχει πολλούς αγώνες "αθλητικής αλιείας" και είναι κρίμα να μην είστε προετοιμασμένοι!

Σας εύχομαι καλές διακοπές και ...ραντεβού το Σεπτέμβρη με μια ευχάριστη έκπληξη!

Γιάννης Γιατράκος

Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.


Διάβασε τη συνέχεια...

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ...

Κείμενο - Φωτογραφίες: Γιάννης Γιατράκος

...στην καρδιά του χειμώνα
Χειμώνας, κρύο, ζεστά ρούχα και έρημες παραλίες συνθέτουν ένα κλασσικό ψάρεμα με την εγγλέζικη τεχνική. Ψάρια λιγότερο επιφυλακτικά κοντά στην ακτή και σε λίγα μέτρα νερό, μερικές φορές ικανοποιητικού μεγέθους είναι αρκετά για να μας χαρίσουν έντονες συγκινήσεις.
Απορροφημένος μέσα στις σκέψεις μου μαλάγρωνα μηχανικά ανά τακτά χρονικά διαστήματα με bigattini πάνω στο φελλό μου ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, αφού εδώ και λίγα δευτερόλεπτα έψαχνα με το βλέμμα μου να βρω το φελλό αρκετά μέτρα μακριά μου. Το απαλό σφύριγμα των φρένων του μηχανισμού με ξάφνιασε, επαναφέροντας με ταυτόχρονα στην πραγματικότητα. Στην άκρη του λεπτού παράμαλλου ένας σαργός του κιλού έδινε τη δική του μάχη, προσπαθώντας να απαλλαγεί απ’ αυτό που τον κρατούσε αιχμάλωτο. Στιγμές αγωνίας, γεμάτες αδρεναλίνη, σε μία μάχη αμφίρροπη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, έως ότου η απόχη μπει στο νερό δίνοντας τέλος στην αγωνία μας...


Το λιμάνι της Σητείας.

Φωτογραφήθηκε κι αφέθηκε ελεύθερος ...( ο σαργός, όχι ο Γιάννης)

Η σκηνή αυτή εκτυλίχθηκε στην καρδιά του χειμώνα στην περιοχή της Σητείας στην Κρήτη. Η πρόσκληση από τον φίλο μου Γιάννη Φραγκούλη να βρεθώ για λίγες μέρες στην Κρήτη ήταν ήδη αρκετό καιρό στο μυαλό μου μέχρι που έγινε πραγματικότητα.
Οι δυνατοί νότιοι – νοτιοδυτικοί άνεμοι που φυσούσαν τις τελευταίες ημέρες στο νησί έκαναν τη φαντασία μου να οργιάζει, αφού οι συνθήκες ήταν ιδανικές για ψάρεμα με εγγλέζικο. Το πρώτο ψάρεμα με το Γιάννη και την παρέα του ήταν ήδη προγραμματισμένο για το απόγευμα της ίδιας ημέρας της άφιξης μου στη Σητεία. Ο εξοπλισμός μας αποτελούνταν από τρίσπαστα εγγλέζικα καλάμια μεσαίου action μήκους 4.50 μέτρων, μερικές σακούλες bigattini, μαλάγρα με γεύση τυριού, σφεντόνες, απόχη, ένα κουτάκι με αγκίστρια και άλλα χρήσιμα παρελκόμενα για το ψάρεμα του εγγλέζικου.
Η επιλογή του τόπου όπου θα ψαρεύαμε έγινε σε κάποιο σημείο λίγο έξω από τη Σητεία, με δυο βασικά κριτήρια: Αφενός ο χρόνος ήταν λίγο περιορισμένος και αφετέρου μας βόλευε ιδιαίτερα η διεύθυνση των ανέμων αφού θέλαμε να έχουμε τον δυνατό αέρα στην πλάτη μας για να μπορούμε - με τη βοήθειά του - να μαλαγρώνουμε μακριά. Πράγματι σε λιγότερο από δέκα λεπτά βρισκόμασταν στον τόπο και αφού επιλέξαμε το σημείο όπου θα ψαρεύαμε ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τις αρματωσιές μας.
Ο Γιάννης σαν γνώστης της περιοχής πρότεινε να ψαρέψουμε μακριά από την ακτή, περίπου 40 με 50 μέτρα, αφού το βάθος σ’ αυτή την απόσταση δεν ξεπερνούσε τα 5 με 6 μέτρα. Ιδιαίτερο πρόβλημα με το μαλάγρωμα δεν θα αντιμετωπίζαμε λόγω της έντασης του αέρα και στις αρματωσιές μας θα χρησιμοποιούσαμε εγγλέζικους φελλούς 6+2 και 8+2 οι οποίοι θα έφταναν με άνεση στην επιθυμητή απόσταση.

Ο Γιάννης, παλεύοντας με τον πρώτο σαργό της ημέρας.

Ψαρέψαμε με σταθερή αρματωσιά, δηλαδή με το φελλό σταθεροποιημένο πάνω στη μάνα ανάμεσα σε σκιστά μολυβάκια, σε απόσταση 3.5 με 4.0 μέτρα από το αγκίστρι. Η σύνδεση του αόρατου παράμαλλου με τη μάνα, έγινε μ’ ένα μικρό στριφτάρι. Το μήκος του αόρατου παράμαλλου ήταν περίπου στο 1 μέτρο και το μικρό στριφτάρι τοποθετήθηκε για να μην βερινιάζει το παράμαλλο κατά την πάλη του με τα ψάρια. Πάνω και κάτω από το φελλό τοποθετήσαμε το υπόλοιπο ερμάτισμα στο σύνολό του, εκτός από ένα μικρό σχιστό βαριδάκι 0,10 του γραμμαρίου που τοποθετήθηκε ακριβώς πάνω από το στριφτάρι, στην πετονιά της μάνας.
Η σύνδεση του στριφταριού με τη μάνα και το παράμαλλο προτιμάται να γίνεται με θηλιές οι οποίες είναι πιο κατάλληλες στις περιπτώσεις αυτές που χρησιμοποιούμε λεπτές πετονιές, γιατί είναι μεγαλύτερης αντοχής από τους κοινούς κόμπους που τραυματίζουν τα λεπτά εργαλεία. Αγκίστρια χρησιμοποιήσαμε μικρά και σε μέγεθος 10 – 14 ειδικά για bigattini.

Δυο από τους πρώτους ...

...καλούς σαργούς που "κάλεσε" η μαλάγρα.

Σε λίγη ώρα, τα πρώτα δολωμένα αγκίστρια έπεφταν στο νερό, ακολουθούμενα από γερές δόσεις bigattini που ρίχναμε με τη σφεντόνα πάνω στο φελλό μας. Σαργοί μεγέθους τριακοσίων γραμμαρίων και λίγο μεγαλύτεροι, σάλπες και κάποια μελανούρια άρχισαν να βγαίνουν με άνεση, διασκεδάζοντάς μας ταυτόχρονα με τα απότομα βουλιάγματα του φελλού. Η διάθεση των ψαριών φάνηκε από την αρχή και το μόνο που έμενε ήταν να καταφέρουμε να τα κρατήσουμε μέσα στην "ψαρεύτρα μας" καλώντας όμως και τα μεγαλύτερα ψάρια μέσα σ’ αυτήν, τα οποία δεν είχαν κάνει ακόμα την εμφάνισή τους.
Για να γίνει αυτό, έπρεπε να φτιάξουμε τη μαλάγρα που είχαμε γι΄ αυτό το σκοπό μαζί μας. Δύο κιλά άλευρα με γεύση τυριού ανοίχτηκαν μέσα σ΄ έναν μεγάλο κουβά και με τη συμπλήρωση μικρής ποσότητας νερού ολοκληρώθηκε σχεδόν η τελική της μορφή. Το πολύ καλό ανακάτεμα ήταν απαραίτητο για να γίνει το μείγμα ομοιόμορφο και το μόνο που έμεινε για το τέλος ήταν να προσθέσουμε δύο τρεις χούφτες bigattini, αφήνοντας τη μαλάγρα να "ξεκουραστεί" για λίγη ώρα. Πράγματι, μετά από περίπου είκοσι λεπτά ο Γιάννης άρχισε να φτιάχνει μπάλες μαλάγρας, σε μέγεθος περίπου όσο ένα μπαλάκι του γκολφ και με την ειδική για μαλάγρα σφεντόνα (η σφεντόνα του bigattini είναι μικρή και δεν είναι κατάλληλη γιατί έχει χωνάκι και κολλάει η μαλάγρα μέσα της) άρχισε να μαλαγρώνει λίγο πριν τους φελλούς μας.

Πλήρως ικανοποιημένοι απ' το αποτέλεσμα.

Οι φίλοι του Γιάννη, που ψάρευαν κοντά μας.

Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί και σε λίγη ώρα τα πρώτα ψάρια σεβαστού μεγέθους άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Λίγο μέτρα πιο πέρα οι άλλοι δύο φίλοι του Γιάννη έδιναν τις δικές τους μάχες με τα ψάρια πειράζοντας μας ταυτόχρονα κάθε φορά που έβγαζαν κάποιο αξιόλογο κομμάτι. Όσο η ώρα περνούσε φάνηκε τελικά πόσο καλά είχε κάνει τη δουλειά της η μαλάγρα σε συνδυασμό με το τακτικό μαλάγρωμα με bigattini. Τα ψάρια είχαν μαζευτεί στην περιοχή μπροστά μας και έτρωγαν με όρεξη τα ζουμερά σκουληκάκια. Μοναδικό πρόβλημα ήταν το γεγονός ότι η μαλάγρα μάζεψε και όλα τα μικρά μελανούρια που υπήρχαν εκεί και δεν άφηναν το δόλωμα να φτάσει στα μεγαλύτερα ψάρια που βρίσκονταν από κάτω. Συνέπεια αυτού του προβλήματος, ήταν η συνεχής – και με μεγάλη προσοχή - απαγκίστρωση των μικρών ψαριών που επιστρέφαμε στη θάλασσα.

Άλλη μια αναμνηστική φωτογραφία...

Φυσικός ...κιούρτος!

Λίγο πριν το σούρουπο, έχοντας κάνει μια αξιόλογη ψαριά χωρίς όμως υπερβολές και με δυνατές συγκινήσεις κατά τη διάρκεια της, αρχίσαμε να μαζεύουμε τον εξοπλισμό μας. Το κρύο ήταν ήδη αισθητό και δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρούμαστε, αφού προμηνυόταν και καλή συνέχεια: φρέσκο ψάρι, καλό κρασί και ...μπόλικη κουβέντα. Εξάλλου με το Γιάννη είχαμε πάρα πολλά να πούμε και δεν έβλεπα την ώρα...


Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.

Το παραπάνω άρθρο, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Thalassa"


Διάβασε τη συνέχεια...

"ΣΤΑΘΕΡΗ" ...ΑΞΙΑ

Λαβράκι, πιασμένο με σταθερή εγγλέζικη αρματωσιά στο εσωτερικό
ρηχού λιμανιού, με δόλωμα ζωντανή γαρίδα.

Κείμενο - φωτογραφίες: Γιάννης Γιατράκος

...στην εγγλέζικη τεχνική
Τον τελευταίο καιρό, έχουν γίνει πάρα πολλές αναφορές για τα πλεονεκτήματα της σταθερής αρματωσιάς στην εγγλέζικη τεχνική. Στην πραγματικότητα όμως, δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική ανάλυση στα υπέρ και τα κατά αυτής, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει καταφέρει κανείς να ξεδιαλύνει το …θολό τοπίο. Έτσι, θεωρήσαμε πολύ χρήσιμο να επιχειρήσουμε μια εκτενέστερη αναφορά στις σταθερές αρματωσιές, αναλύοντας μερικές από τις σημαντικότερες εκδοχές ή παραλλαγές αυτών, ανάλογα φυσικά με το βάθος, την ευαισθησία που μας προσφέρουν και τις καιρικές συνθήκες.

Από τις πολλές επιλογές ψαρότοπων που προσφέρουν οι ελληνικές ακτές, ένα μεγάλο μέρος τους παρουσιάζει βάθη των οποίων το εύρος τους κυμαίνεται από ένα έως δέκα μέτρα περίπου. Η διαπίστωση αυτή φυσικά δεν αποτελεί κανόνα, καθώς υπάρχουν περιοχές με απότομες βυθομετρικές αλλαγές, όπως ο Κορινθιακός κόλπος για παράδειγμα, οι οποίες όμως δεν είναι το αντικείμενο μελέτης μας στο συγκεκριμένο άρθρο. Στους βυθούς όπου συνήθως πραγματοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των ψαρεμάτων μας, προτείνεται η χρήση σταθερής αρματωσιάς σε σχέση πάντα με το μήκος και τον τύπο του καλαμιού μας, το οποίο επιλέγεται με βάση το βάθος, τις καιρικές συνθήκες και τα ψάρια που στοχεύουμε να ψαρέψουμε ανάλογα με την εποχή...


Εικόνα 1

Με κριτήριο το βάθος
Παίρνοντας λοιπόν τα πράγματα από την αρχή, θα επιλέξουμε το μήκος του καλαμιού μας σε σχέση με το βάθος του τόπου, το οποίο γνωρίζουμε εκ των προτέρων. Αν για παράδειγμα πρόκειται να ψαρέψουμε σ’ ένα βυθό με βάθος από δυο έως επτά μέτρα περίπου, μπορούμε να επιλέξουμε το αντίστοιχο μήκος του καλαμιού μας να είναι από 3,90 έως και 4,80 μέτρα. Ταυτόχρονα όμως, το μήκος του καλαμιού μας θα εξαρτηθεί από τις καιρικές συνθήκες οι οποίες επικρατούν κατά τη διάρκεια του ψαρέματος, αυξάνοντας τη δυσκολία της χρήσης, των βολών και της μάχης μ’ ένα καλό ψάρι όσο αυτό (το μήκος του καλαμιού) μεγαλώνει.
Σε βάθος τώρα από επτά έως δέκα μέτρα περίπου, επιβάλλεται η χρήση μεγαλύτερου σε μήκος καλαμιού και προτείνεται η επιλογή καλαμιού Bolognese με μήκος έξι ή επτά μέτρα, μιλώντας πάντα για εγγλέζικο στήσιμο αρματωσιάς.

Παραλλαγές σταθερής αρματωσιάς
Μιλώντας για σταθερή αρματωσιά, εννοούμε πως ο ερματισμένος εγγλέζικος φελλός μας, βρίσκεται μπλοκαρισμένος με διάφορους τρόπους, τους οποίους και θα δούμε παρακάτω, πάνω στη μάνα της αρματωσιάς μας και σε τέτοιο σημείο, έτσι ώστε το συνολικό μήκος από το φελλό μέχρι και το αγκίστρι μας, να είναι μικρότερο ή ίσο με το μήκος του καλαμιού μας.

Α. Συνήθης και ευέλικτη: Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για την κατασκευή σταθερής αρματωσιάς, είναι να τοποθετήσουμε καταρχήν το φελλό στην ειδική στριφταροπαραμάνα και αφού την περάσουμε πάνω στην πετονιά του καλαμιού μας, να τοποθετήσουμε όλο, σχεδόν όλο ή μέρος από το ερμάτισμα που χρειάζεται ο φελλός μας για να ζυγιστεί ακριβώς κάτω από αυτήν. Αφήνουμε ένα μικρό κενό προς τα πάνω, γύρω στα πέντε εκατοστά περίπου και κατασκευάζουμε ένα κόμπο στόπερ στον οποίο θα σταματάει ο φελλός. Σφίγγουμε καλά το στόπερ και κόβουμε τις άκρες του με προσοχή, έτσι ώστε να μην τραυματίσουμε κατά λάθος την πετονιά μας (εικόνα 1). Ολοκληρώνουμε την αρματωσιά μας με το δέσιμο του παράμαλλου πάνω στη μάνα του καλαμιού μας, δένουμε το αγκίστρι στην άκρη του και είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε να ψαρεύουμε.

Αναλύοντας τώρα λίγο παραπάνω το συγκεκριμένο στήσιμο σταθερής αρματωσιάς και τον τρόπο με τον οποίο την κατασκευάζουμε, μπορούμε για ευκολία αφού περάσουμε πρώτα την παραμάνα με το φελλό στη μάνα του καλαμιού, να δέσουμε το fluorocarbon παράμαλλο μας μήκους μιας οργιάς στη μάνα του καλαμιού και στην άκρη του να δέσουμε το αγκίστρι μας. Η σύνδεση του παράμαλλου με τη μάνα, μπορεί να γίνει είτε με το δέσιμο "θηλιά – θηλιά", είτε με κάποιο διαφορετικό κόμπο σύνδεσης ή ακόμα και με τη χρήση ενός πάρα πολύ μικρού στριφταριού (προσωπικά το στριφτάρι στο εγγλέζικο, το επιλέγω μόνο όταν χρησιμοποιώ "σκληρά" fluorocarbon παράμαλλα, για να αποφύγω τα στριψίματα μέσα στο νερό ή όταν ψαρεύω αφρόψαρα όπως π.χ., μεγάλα μελανούρια που ταλαιπωρούν γενικότερα τις πετονιές μας).

Συνεχίζουμε το στήσιμο, τοποθετώντας ένα μικρό δαγκωτό μολυβάκι μεγέθους 0,10 – 0,12 – 0,15 περίπου του γραμμαρίου, ακριβώς πάνω από τη σύνδεση μάνας – παράμαλλου. Ο λόγος που τοποθετούμε το μολυβάκι στο συγκεκριμένο σημείο πάνω στη μάνα του καλαμιού, είναι για να βυθίσουμε το κομμάτι της μάνας από τη σύνδεση με το παράμαλλο μέχρι το φελλό, με την ίδια σχεδόν ταχύτητα που θα βυθιστεί και το fluorocarbon παράμαλλο μας. Το fluorocarbon παράμαλλο, λόγω του ότι έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος από τη συνήθως monofilament πετονιά της μάνας και μεγάλο μήκος (λόγω της παρουσίασης που θέλουμε να έχουμε και της ελαστικότητας που χρειαζόμαστε, γι’ αυτό και το μεγάλο μήκος) και επειδή σ’ αυτά προστίθεται και το βάρος του δολώματος, θα βυθιστεί αρκετά πιο γρήγορα από τη μάνα και το σύνολο δεν θα έχει ομοιόμορφη παρουσίαση μέσα στο νερό.

Εικόνα 2

Συνεχίζουμε προς το πάνω μέρος της αρματωσιάς και πιο συγκεκριμένα, επιλέγουμε με βάση το βάθος που θέλουμε να ψαρέψουμε, το σημείο στο οποίο θα μπλοκάρουμε το φελλό μας με την παραμάνα στην οποία είναι συνδεδεμένος. Συνήθως, τοποθετούμε ακριβώς κάτω από το φελλό όλα τα υπόλοιπα μολύβια που χρειάζεται ο φελλός για να ερματιστεί σωστά και σχεδόν πάντα επιλέγουμε πολλά μικρά και όχι ένα μολύβι στο υπόλοιπο βάρος που θέλουμε. Αυτό γίνεται, για να μην μετακινούνται προς τα κάτω τα μολύβια κατά τη βολή και αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ψαρεύουμε. Τρία με τέσσερα περίπου μολύβια, τοποθετημένα "κολλητά" μεταξύ τους είναι αρκετά για να μην έχουμε άσκοπες μετακινήσεις και αλλαγές και το μόνο που μένει είναι το στόπερ, το οποίο θα τοποθετήσουμε πάνω από το φελλό και σε απόσταση από τα μολύβια στα πέντε εκατοστά περίπου, αφήνοντας έτσι ένα μικρό κενό στο οποίο θα κινείται ελεύθερα η παραμάνα του φελλού. Αν για κάποιο λόγο επιλέξουμε αντί για πολλά μικρά μολύβια κάτω από το φελλό να τοποθετήσουμε ένα μόνο μολύβι στο επιθυμητό βάρος, θα πρέπει απαραίτητα να δέσουμε άλλο ένα μικρό στόπερ κάτω από το μολύβι για να μην μετακινείται με τις βολές και ίσως μας δημιουργήσει και κάποια μπερδέματα στη συνέχεια (εικόνα 2).

Ένας άλλος λόγος που επιλέγουμε να τοποθετήσουμε πολλά μικρά μολύβια ίδιου φυσικά βάρους κάτω από το φελλό, είναι γιατί μερικές φορές και συγκεκριμένα αν ξεκινήσουμε το ψάρεμα μας την ημέρα και το βάθος είναι μέχρι επτά - οκτώ μέτρα ή κοντά στο σημείο που ψαρεύουμε υπάρχει απότομη αποχή, μπορούμε με τη σταθερή αρματωσιά να "σηκώσουμε" με τη βοήθεια του μαλαγρώματος τα ψάρια. Στη συνέχεια του ψαρέματος και καθώς η νύχτα διαδέχεται τη μέρα και το φως σταδιακά λιγοστεύει, μπορούμε να μετακινήσουμε το στόπερ μας λίγο ή αρκετά πιο πάνω μεγαλώνοντας ταυτόχρονα το βάθος στο οποίο θέλουμε να ψαρέψουμε. Μετακινούμε επίσης και τα μολύβια προς τα κάτω, μοιράζοντας μεταξύ τους τις αποστάσεις, μέχρι το μολυβάκι που βρίσκεται στην ένωση του παράμαλλου με τη μάνα.

Με τον τρόπο αυτό, έχουμε δημιουργήσει χωρίς ιδιαίτερο κόπο, μια συρόμενη αρματωσιά, καθώς τα ψάρια ειδικά τους χειμερινούς μήνες, έχουν την τάση όσο βραδιάζει να "κάθονται" χαμηλά στο βυθό και θα πρέπει να αλλάξουμε το στήσιμο στην αρματωσιά μας. Το μόνο σημείο που πρέπει να προσέξουμε, είναι τα μολύβια μας να μην είναι πολύ σφιγμένα πάνω στην πετονιά και μας κοπεί κατά την μετακίνησή τους, αλλά να είναι πιεσμένα ελαφριά, τόσο όσο χρειάζεται για να μείνουν στη θέση τους. Προσοχή επίσης και στο στόπερ, το οποίο για να το μετακινήσουμε από τη θέση του θα πρέπει να το βρέξουμε και κατόπιν, πολύ σιγά να το μεταφέρουμε στο σημείο που θέλουμε. Αυτό, είναι ένα τέχνασμα που γίνεται όπως ανέφερα μόνο κατά τη χειμερινή περίοδο αν και εφόσον το κρίνουμε απαραίτητο, καθώς μόνο τότε τα ψάρια είναι αρκετά κινητικά την ημέρα σε αντίθεση με τις βραδινές ώρες. Ειδικότερα τους μήνες που το κρύο είναι έντονο, αυτό το κόλπο έχει την μέγιστη απόδοση γιατί τα ψάρια δεν δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να ανέβουν στα ψηλότερα και πιο κρύα στρώματα του νερού - παρόλο το μαλάγρωμα - και θα πρέπει με ευκολία να μπορούμε να μετατρέψουμε τη σταθερή αρματωσιά μας σε συρόμενη.

Η παραπάνω σταθερή - συρόμενη στη συνέχεια - αρματωσιά γίνεται μόνο όταν ο φελλός που θα επιλέξουμε έχει συμπληρωματικό ερμάτισμα +2 γραμμάρια και μόνο τότε μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Στην πράξη, αν χρησιμοποιήσουμε φελλό με +1 ερμάτισμα, δεν έχει νόημα να γίνει στη συνέχεια συρόμενη γιατί πολύ απλά το +1 δεν επαρκεί για επτά ή και παραπάνω μέτρα και γιατί το +1 δεν μπορεί πάντα (ανάλογα φυσικά τις συνθήκες, όπως η ύπαρξη έντονου ρεύματος) να βυθίσει την πετονιά μας στο επιθυμητό βάθος. Αξίζει να σημειώσουμε ότι συνήθως στις σταθερές αρματωσιές, εκτός ορισμένων ειδικών περιπτώσεων, επιλέγουμε φελλούς, με συμπληρωματικό ερμάτισμα +1 του γραμμαρίου.

Εικόνα 3

Β. Χωρίς ευαίσθητα σημεία: Μια παραλλαγή στο παραπάνω στήσιμο σταθερής αρματωσιάς, γίνεται μ’ ένα αξεσουάρ της εταιρείας Stonfo και συγκεκριμένα το μεταλλικό, ανοξείδωτο σύνδεσμο που μοιάζει με το κεφαλαίο γράμμα Ω. Αυτό το εξάρτημα, μας βοηθάει στο να τοποθετήσουμε πάνω στη μάνα της αρματωσιάς το φελλό μας και να τον σταθεροποιήσουμε στο σημείο που θέλουμε χωρίς να χρειαστεί να δέσουμε στόπερ από την πάνω μεριά για να μην μετακινείται ο φελλός ή μολύβια από κάτω και πληγώνουμε τη μάνα. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να περάσουμε από πριν πάνω στη μάνα, τα δυο πλαστικά σωληνάκια, μέσα στα οποία θα σταθεροποιηθεί το "Ω" και μαζί με αυτό και ο φελλός μας με την παραμάνα του (εικόνα 3).
Το συγκεκριμένο αξεσουάρ, το χρησιμοποιούμε βασικά σε ερματισμένους φελλούς, οι οποίοι δεν χρειάζονται συμπληρωματικό ερμάτισμα (υπάρχουν αρκετά μοντέλα στην αγορά) ή σε φελλούς με συμπληρωματικό ερμάτισμα +1 του γραμμαρίου που δεν θέλουμε να τους ερματίσουμε, πράγμα που απαιτεί το βάρος ή το είδος του δολώματος, όπως η ζωντανή γαρίδα για παράδειγμα ή ένα ζωντανό ψαράκι. Αυτό γίνεται, για να υπάρχει πάντα κάποια αντίσταση από το φελλό προς το ζωντανό δόλωμα, η οποία το αναγκάζει να παραμένει στο βάθος που θέλουμε, χωρίς να έχουμε λανθασμένες ενδείξεις τσιμπιών με τα συνεχή βουλιάγματα σε περίπτωση που ερματίσουμε κανονικά.

Το πλεονέκτημα του παραπάνω συνδέσμου, είναι ότι δεν έχουμε αδύνατα σημεία στα οποία υπάρχει περίπτωση να κοπεί η μάνα του μηχανισμού μας όπως η λάθος τοποθέτηση ή το υπερβολικό σφίξιμο των μολυβιών και το "κάψιμο" αυτής από μετακίνηση (των μολυβιών ή του στόπερ). Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και σε μονοκόμματη μάνα χωρίς παράμαλλο, για μεγαλύτερες αντοχές σε συνθήκες πάλης με μεγάλα θηράματα, όπου εκεί το ζητούμενο είναι τα λεπτά εργαλεία χωρίς την ύπαρξη κόμπων που δημιουργούν αδύνατα σημεία και θέλουμε όσο γίνεται περισσότερες αντοχές, χωρίς να υστερούμε σε παρουσίαση.
Επίσης, εξυπηρετεί αφάνταστα κάποιους οι οποίοι επιλέγουν τα πρώτα πενήντα ή και παραπάνω μέτρα της αρματωσιάς τους να είναι μονοκόμματο fluorocarbon για να έχουν όσο περισσότερη διακριτικότητα μπορούν. Στην περίπτωση αυτή, ένα συνηθισμένο πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι μετά από λίγη ώρα, τα πάντα μετακινούνται από τη θέση τους λόγω της ιδιαίτερης σύστασης του fluorocarbon. Πιο συγκεκριμένα τα μολύβια έχουν την τάση να γλιστράνε προς τα κάτω και το στόπερ να μετακινείται διαρκώς από τη θέση του. Η λύση, βρίσκεται στη χρήση του παραπάνω αξεσουάρ, το οποίο θα παραμείνει στη θέση του ακόμα και με δυναμικές βολές για μέγιστη απόσταση, χωρίς τα παραπάνω προβλήματα.

Εικόνα 4

Γ. Μολύβια πριν και μετά: Το επόμενο στήσιμο σταθερής αρματωσιάς, γίνεται με τα μολύβια τοποθετημένα πριν και μετά τον εγγλέζικο φελλό μας, σε απόσταση από πέντε μέχρι και είκοσι περίπου εκατοστά μεταξύ τους ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες (εικόνα 4). Τα μολύβια που τοποθετούνται πίσω από το φελλό τα ονομάζουμε backshots και μετράνε στο συνολικό ερματισμό καθώς χρησιμεύουν και για να βυθίζουν την πετονιά μας πίσω από το φελλό, δηλαδή το κομμάτι μέχρι τη μύτη του καλαμιού μας.
Ταυτόχρονα βοηθάνε το φελλό μας να παραμένει σταθερός σε περιπτώσεις με έντονο επιφανειακό αέρα. Σε περίπτωση που ο επιφανειακός αέρας δεν είναι τόσο ισχυρός σε ένταση, η απόσταση των backshots με τα κάτω μολύβια πρέπει να είναι μέχρι δέκα εκατοστά περίπου, ενώ αντίθετα όσο η ένταση του αέρα αυξάνεται, μεγαλώνει και η απόσταση μεταξύ των μολυβιών μέχρι και τα είκοσι το πολύ εκατοστά. Για να εξασφαλίσουμε ότι τα μολύβια μας δεν θα μετακινούνται κατά τη διάρκεια του ψαρέματος, χρησιμοποιούμε ομάδες των δύο ή τριών μολυβιών πριν και μετά το φελλό.

Ο παραπάνω τρόπος στησίματος σταθερής αρματωσιάς, γίνεται για κάποιους λόγους τους οποίους και θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, αρχίζοντας από την περίπτωση με έντονο επιφανειακό αέρα. Όταν έχουμε έντονο αέρα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ταυτόχρονα δημιουργείται και έντονο επιφανειακό ρεύμα το οποίο παρασύρει με ταχύτητα τον εγγλέζικο φελλό μας. Τα προβλήματα εδώ, δεν είναι άμεσα ορατά σ' εμάς και εμφανίζονται τη στιγμή που θα προσπαθήσουμε να κοντράρουμε το φελλό στο ρεύμα ή κατά τη στιγμή που θα επιλέξουμε να καρφώσουμε το θήραμα μας, οπότε θα διαπιστώσουμε πως δεν υπάρχει αμεσότητα με το φελλό.
Αντίθετα, η μάνα της αρματωσιάς μας έχει δημιουργήσει μια μεγάλη κοιλιά ή καλύτερα ένα τόξο από τη μύτη του καλαμιού μας μέχρι το φελλό, γεγονός που μας δημιουργεί ταυτόχρονα δυο προβλήματα: την απουσία αμεσότητας στο κάρφωμα και την απώλεια ελέγχου του φελλού μας για την σωστή παρουσίαση του δολώματος. Η σωστή παρουσίαση του δολώματος, έχει άμεση σχέση με τη διαφορά της έντασης - ταχύτητας του επιφανειακού ρεύματος με το υποθαλάσσιο.

Αυτό συμβαίνει, γιατί αν το επιφανειακό ρεύμα είναι πιο γρήγορο από το υποθαλάσσιο, έχει σαν αποτέλεσμα το δόλωμα μας να βρίσκεται σε εντελώς διαφορετικό σημείο σε σχέση με το φελλό και συγκεκριμένα να τον ακολουθεί δημιουργώντας γωνία, καθώς βρίσκεται σε διαφορετικό σημείο αλλά και βάθος από αυτό που θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται. Σ’ αυτή την περίπτωση, τα backshots λειτουργoύν ως ρυθμιστής διότι βυθίζουν τη μάνα ακριβώς μετά το φελλό και μειώνεται κατά πολύ το τόξο το οποίο δημιουργείται από το ρεύμα. Την ίδια στιγμή που η μάνα βυθίζεται και τα μπόσικα μειώνονται, έχουμε καλύτερο έλεγχο του φελλού κοντράροντας τον ελαφρά, ενώ την ίδια στιγμή παρουσιάζουμε το δόλωμα στο σωστό σημείο μειώνοντας τη γωνία μεταξύ φελλού και δολώματος, αφήνοντας το δόλωμα να περάσει ουσιαστικά μπροστά από το φελλό.

Το φαινόμενο το οποίο δημιουργείται είναι να μετακινείται ο φελλός από τα backshot προς τα μπροστινά μολύβια γι’ αυτό και όσο πιο έντονο είναι το φαινόμενο τόσο μεγαλώνουμε και την απόσταση μεταξύ των μολυβιών. Το ιδανικό είναι να προσπαθήσουμε να κοντράρουμε το φελλό μας τόσο ώστε αυτός να βρίσκεται περίπου στη μέση της απόστασης των μολυβιών και αυτό το πετυχαίνουμε, δίνοντας ελεγχόμενα πετονιά με το χέρι, τραβώντας τη από το μηχανισμό μας όταν αντιληφθούμε ότι ο φελλός έχει ακουμπήσει στα κάτω μολύβια.

Εικόνα 5

Οι παραλλαγές της συγκεκριμένης αρματωσιάς γίνονται με το βάρος των backshots να είναι ίδιο με το βάρος των μολυβιών πριν το φελλό δημιουργώντας ευαισθησία με μικρή μεταξύ τους απόσταση σε σχετικά ήρεμες συνθήκες χωρίς ιδιαίτερο ρεύμα και αέρα, ενώ αυξάνοντας τα μπροστινά μολύβια και μειώνοντας τα πίσω (backshots) επιτυγχάνουμε καλύτερη παρουσίαση σε καταστάσεις έντονου κυματισμού και μεγαλώνουμε την απόσταση μεταξύ των μολυβιών (εικόνα 5).

Εικόνα 6

Μπλοκάροντας το φελλό: Στην περίπτωση που χρησιμοποιήσουμε ανερμάτιστο εγγλέζικο φελλό, θα πρέπει ο φελλός να μπλοκαριστεί ανάμεσα από τα μολύβια χωρίς κανένα απολύτως κενό μεταξύ τους, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε απόσταση βολής με την αρματωσιά μας (εικόνα 6). Ο ανερμάτιστος εγγλέζικος φελλός, ενδείκνυται στην περίπτωση που θέλουμε να ψαρέψουμε κοντά και η ευαισθησία είναι ο κυριότερος παράγοντας στο ψάρεμα μας, τακτική η οποία μας υποχρεώνει σε συνεχή έλεγχο του φελλού μας κοντράροντας ή αφήνοντας διαρκώς πετονιά από το μηχανισμό μας.

Συνοψίζοντας, η σταθερή αρματωσιά μας με βάση τα συμπεράσματα που έχουμε καταλήξει, ψαρεύει από τη στιγμή που θα πέσει και θα απλωθεί σωστά στη θάλασσα μέχρι και μετά που θα βυθιστεί και θα ακολουθήσει το ρεύμα. Ταυτόχρονα, διατηρεί μια σωστή παρουσίαση, η οποία ανεξάρτητα από την ένταση των ρευμάτων αποδίδει σε διάφορα είδη βυθών, ακόμα και σε λιμάνια όπου επιτρέπεται η χρήση της, ανάλογα πάντα με το βάθος αυτών.


Ο υπόλοιπος ερματισμός …σε συνέχεια: Ο υπόλοιπος ερματισμός του εγγλέζικου φελλού μας (από το φελλό μέχρι το παράμαλλο) μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους ανάλογα πάντα με τις συνθήκες που επικρατούν.
Μπορούμε να αφήσουμε ανερμάτιστο το κομμάτι από την ένωση μάνας παράμαλλου σε ιδανικές συνθήκες, να απλώσουμε κλιμακωτά μολύβια ίδιου ή και διαφορετικού βάρους σε περίπτωση παρουσίας ρευμάτων, μπορούμε να τα τοποθετήσουμε σε ομάδες των δυο ή τριών μαζί και άλλα πολλά ανάλογα πάντα με το ρεύμα, το βάθος και τις καιρικές συνθήκες που ψαρεύουμε. Τα παραπάνω, είναι απλά κάποιοι τρόποι από τους αρκετούς που μπορούν να γίνουν και οι οποίοι θα αποτελέσουν τη συνέχεια σε επόμενο άρθρο μας.


Creative Commons License

Το παραπάνω άρθρο, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Ψαρεύω"


Διάβασε τη συνέχεια...

Πέμπτη, 07 Αυγούστου 2008

ΕΓΓΛΕΖΙΚΟ ΚΑΙ BOLOGNESE ...


Κείμενο - φωτογραφίες: Γιάννης Γιατράκος - Δημήτρης Αντύπας


...με στόχο το Σαργό

Ο σαργός αποτελεί το κορυφαίο θήραμα στις τεχνικές που συμπεριλαμβάνουν τη χρήση φελλού, ακριβώς όπως η τσιπούρα στο casting και το λαβράκι στο spinning. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναλύουμε τα υπέρ και τα κατά των τεχνικών του εγγλέζικου και του Bolognese με μέτρο σύγκρισης ψαρευτικές εξορμήσεις για σαργούς σε διαφορετικά μέρη και βάθη.

Στόχος και απώτερος σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι το συγκριτικό τεστ για το πια είναι η εν κατακλείδι καλύτερη τεχνική, αλλά για το που και πως μπορούμε να εφαρμόσουμε την καθεμία από αυτές ή ακόμα και να τις συνδυάσουμε για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Με το παραπάνω σκεπτικό, διαλέγουμε βραχώδεις τοποθεσίες με διαφορετικά βάθη και μορφολογία βυθού για να πραγματοποιήσουμε ανεξάρτητες ψαρευτικές εξορμήσεις ακόμα και σε δύσκολες για σαργούς εποχές, όπως τώρα που τα ψάρια είναι αυγομένα και δύσκολα τσιμπάνε στα εργαλεία μας. Οι τοποθεσίες είναι πάρα πολλές, θα περιοριστούμε όμως σε τέσσερα διαφορετικά σενάρια, που αφορούν τη θεματολογία του άρθρου...

Ο πρώτος τόπος μπορεί να είναι αρκετά βαθύς, περίπου τρεις οργιές στα πρώτα μέτρα από τα βράχια και μετά ν’ αρχίζει μια αποχή που να οδηγεί σε βυθό βάθους ακόμα και 25 ή παραπάνω μέτρων.

Ο δεύτερος τόπος μπορεί να είναι μια ρηχή ξέρα γεμάτη χαράκια, με βάθος έως δύο οργιές που δημιουργεί ένα μεγάλο και ομοιόμορφο πεδίο μάχης σε μεγάλη απόσταση από τα βράχια.

Ο τρίτος τόπος μπορεί να είναι από τα πρώτα μέτρα βαθύς, στα 10 με 14 περίπου μέτρα.

Ο τέταρτος και τελευταίος τόπος, μπορεί να έχει ενιαίο βάθος έως τρεις οργιές περίπου και η σύσταση του βυθού να περιλαμβάνει βραχώδεις συστάδες με αραιά φύκια σε διάφορα σημεία του.

Διάφορα αγκίστρια, κατάλληλα για το ψάρεμα του σαργού.

Πάγια - εποχιακή "σαργό-τακτική"
Η αναγκαστική προσαρμογή των ψαρεμάτων μας στους απαιτητικούς μήνες Απριλίου – Μαΐου μας οδηγεί να πραγματοποιήσουμε τις εξορμήσεις μας από τις πρώτες μεσημεριανές ώρες μέχρι λίγες ώρες μετά τη δύση του ηλίου, γνωρίζοντας ότι τα νερά δεν έχουν ανεβάσει αρκετά τη θερμοκρασία τους. Έτσι θεωρούμε ότι θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας με το φως της ημέρας παρά όταν πέσει το σκοτάδι, αντίθετα δηλαδή με τα καλοκαιρινά και πρώτα χειμωνιάτικα ψαρέματα σαργών.
Γνωρίζοντας επίσης ότι οι σαργοί αυτή την εποχή είναι αυγομένοι, θεωρούμε ότι έτσι κι αλλιώς θα είναι πολύ επιφυλακτικοί στον τρόπο που τρώνε. Έτσι αποκλείουμε τη χρήση αλεύρων για μαλάγρα, ώστε να αποφύγουμε τυχόν αντίθετα αποτελέσματα, αντίθετα, για μια ακόμη φορά με την τακτική που ακολουθούμε κατά τους πρώτους χειμωνιάτικους μήνες.
Σαν πάγια τακτική, ακολουθούμε μερικά κοινά συμπεράσματα που έχουν αποκτηθεί από τα έως τώρα ψαρέματα μας για σαργούς. Στο πρώτο πράγμα που συμφωνούμε είναι ότι επειδή στο σαργό αρέσει το ρεύμα, το σουέλ και η αφρουδιά, θα πραγματοποιούσαμε τις ψαρευτικές μας εξορμήσεις σε αυτές τις συνθήκες. Τα παραπάνω μας οδηγούν στη χρήση μακριών παράμαλλων, μίας οργιάς τουλάχιστον και όσο το δυνατόν μεγαλύτερων απλωμάτων των βαριδιών της αρματωσιάς με ιδανικό ερμάτισμα έως +2 γραμμάρια, για να εναρμονίζεται η κίνηση του δολώματος μας με τη κίνηση των ρευμάτων και σε αρκετές περιπτώσεις "εγγλέζικο" στήσιμο της αρματωσιάς μας ακόμα και σε καλάμι bolognese.

Πετονιές Fluorocarbon για παράμαλλα και διάφορες συσκευασίες μολυβιών
για το ερμάτισμα της αρματωσιάς.

Ενδείξεις στο φελλό
Οι σαργοί τσιμπάνε τουλάχιστον με δύο βασικούς τρόπους, ανάλογα με το βάθος που τους ψαρεύουμε. Παρόλο που ζουν σε θαλάμια, έχουν τη τάση να ανεβαίνουν αρκετά ψηλότερα για να φάνε, γεγονός που ευνοεί τη χρήση bigattini ως δόλωμα και ως μαλάγρα στις τεχνικές του εγγλέζικου και του bolognese.

α) Ο πρώτος τρόπος τσιμπήματος που παρατηρούμε, ειδικά όταν ψαρεύουμε αρκετά ψηλότερα από το βυθό αλλά στο ιδανικό βάθος όπου θέλουν οι σαργοί, είναι η γρήγορη αρπαγή του δολώματος μας και η γρήγορη κάθοδος του ψαριού προς το βυθό με αποτέλεσμα την απότομη εξαφάνιση του φελλού μας, την άμεση παραβολή του καλαμιού μας και την "ακουστική" πανδαισία των φρένων του μηχανισμού μας. Το ψάρι είναι κατά 99% καρφωμένο από το πλαϊνό μέρος των χειλιών του, ανίκανο μεν να μας κόψει το παράμαλλο μας με τα δόντια του, αλλά αρκετά ικανό να μας κόψει το παράμαλλο σε κάποιο βράχο εάν δεν το σταματήσουμε εγκαίρως από τη φόρα που έχει αποκτήσει.

β) Ο δεύτερος τρόπος είναι αρκετά "πονηρός" κρίνοντας από τις ελάχιστες μετατοπίσεις στη πλεύση του φελλού μας και συμβαίνει κυρίως όταν ψαρεύουμε ελάχιστα πάνω από το βυθό ή αρκετά ψηλότερα από το βάθος στο οποίο θα ήθελαν οι σαργοί. Οι ενδείξεις είναι ελάχιστα "πατήματα" του φελλού μας για λίγα δευτερόλεπτα ή μικρές "πλαϊνές" μετατοπίσεις που μας δείχνουν την παρουσία ψαριού στο δολωμένο μας αγκίστρι αλλά συνάμα μεγάλη επιφυλακτικότητα από μέρους του. Εάν δεν καρφώσουμε εγκαίρως τη σωστή στιγμή, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να καταπιεί το μικρό αγκίστρι και να μας κόψει το παράμαλλο με τα δόντια κατά τη διαδικασία του καρφώματος ή κατά τη διάρκεια της μάχης. Το πώς "διαβάζουμε" σωστά τα τσιμπήματα των επιφυλακτικών σαργών είναι θέμα εμπειρίας που αποκτιέται έπειτα από αρκετές εξορμήσεις για σαργούς αλλά και πειραματισμό σε σχέση με το βάθος που τους ψαρεύουμε.
Από προσωπικές εκτιμήσεις, πατήματα και πλάγιο - μετατοπίσεις που διαρκούν για πάνω από δύο τρία δευτερόλεπτα, ισοδυναμούν με κάρφωμα.

"Rock fishing" με καιρό
Με τα παραπάνω στο μυαλό μας, ξεκινάμε αυτή την εποχή τις εξορμήσεις στα βράχια όταν κρίνουμε ότι οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο ιδανικό. Τα βραχώδη μέρη, είναι οι κατεξοχήν τόποι προτίμησης των σαργών και το περπάτημα πάνω στα βράχια είναι κάτι που πρέπει να συνηθίσουμε. Αν το rock fishing σημαίνει ψάρεμα από βράχια, τότε αυτό το είδος ψαρέματος έχει περάσει στο πετσί όλων των ψαράδων της εγγλέζικης τεχνικής. Ένα καλάμι και μία απόχη στο χέρι με τον εξοπλισμό μας να περιορίζεται στο ελάχιστο για να μειώσουμε το περιττό βάρος και η περιπέτεια στα βράχια αρχίζει. Όταν επικρατούν ισχυροί νότιο - δυτικοί άνεμοι ενισχύουν τη ρεστία και το φούσκωμα των νερών δημιουργεί μια ικανοποιητική αφρουδιά χωρίς την παρουσία κυμάτων, μιας και διαλέγουμε να αντιμετωπίσουμε τους ανέμους από πίσω και ίσως λίγο πλάι μας, προτιμώντας τα ρηχότερα νερά.
Στους ελαφρούς βόρειους και βόρειο - ανατολικούς άνεμους έως 3 - 4 μποφόρ, επιλέγουμε να ψαρέψουμε κατάφατσα και ίσως λίγο στο πλάι σε πιο βαθιά νερά για να ευνοηθούμε από τους αφρούς που δημιουργούνται από το αντιμάμαλο. Σαφέστατα μπορούμε να ψαρέψουμε και με παραπάνω αέρα, αλλά χρειαζόμαστε πιο βαρύ και ισχυρό εξοπλισμό κάτι που θα καλύψουμε σε επόμενο άρθρο.

Σε τέτοιου τύπου φελλούς που διαθέτουν λεπτό σύρμα...

...μπορούμε να περάσουμε την τορπίλη πάνω στο φελλό
και να τον ερματίσουμε...

...έτσι ώστε και να μπορούμε να πετάξουμε την αρματωσιά μας στο νερό
και να ρυθμίσουμε την ευαισθησία του στο μέγιστο.

Το αξεσουάρ που βρίσκεται ανάμεσα στην τορπίλη και το φελλό,
είναι ένα ειδικό σιλικονούχο σωληνάκι, το οποίο μας επιτρέπει να σταθεροποιήσουμε το φελλό πάνω στην πετονιά μας, μόνο από το κάτω μέρος του. Εδώ, επειδή η τορπίλη δεν περνάει πάνω στο φελλό λόγω μεγάλου πάχους, την μπλοκάρουμε με σωληνάκια πάνω στη μάνα της αρματωσιάς μας.

Σενάριο 1ο: Στα όρια της αποχής
Εάν πετύχουμε σημείο όπου στο βάθος από 3 οργιές αρχίζει μια αποχή για το "χαίρε βάθος αμέτρητον" σε συνδυασμό με ένα ελαφρύ βοριαδάκι κόντρα, τότε βρήκαμε και τον ιδανικό τόπο για το ψάρεμα των σαργών. Ιδανικός εξοπλισμός είναι το εξάμετρο καλάμι bolognese με σταθερή αρματωσιά εγγλέζικου στησίματος μήκους 5,50 μέτρων η οποία ψαρεύει άνετα στα όρια της αποχής. Το "πάντρεμα" των δύο τεχνικών κρίνεται αναπόφευκτο όταν το βάθος είναι αρκετά μεγαλύτερο από το μακρύτερο εγγλέζικο καλάμι της αγοράς που είναι 4,80 μέτρα και απαιτεί συρόμενο στήσιμο. Σαφέστατα μπορούμε να ψαρέψουμε και με συρόμενη αρματωσιά, όμως η εμπειρία μας από τέτοια μέρη, μας υποδεικνύει ότι το σταθερό σύστημα έχει περισσότερα πλεονεκτήματα όσον αφορά την ένδειξη τσιμπήματος αλλά και την αμεσότητα του καρφώματος.
Διαλέγουμε ένα φελλό waggler, straight ή bodied με ερμάτισμα +1 ή +2 γραμμάρια, σύμφωνα πάντα με τις επιταγές της έντασης του ανέμου και ερματίζουμε με bulk κάτω από το φελλό μας, ένα dropper βαριδάκι των 0,10 γραμμαρίων ακριβώς πάνω από τη θηλιά του loop μας και προσθέτουμε ένα παράμαλλο fluorocarbon μήκους έως και δύο μέτρων (σχήμα 1). Ανάλογα με την κατεύθυνση του αέρα και των ρευμάτων, ρίχνουμε την αρματωσιά μας λίγο πριν ή λίγο μετά τα όρια της αποχής και αφήνουμε το κύμα και το ρεύμα να μας παρασύρει σιγά - σιγά πάνω στη γόνιμη ζώνη. Ρίχνουμε μία σφεντονιά bigattini πάνω στο φελλό μας, αμέσως μετά αφότου πέσει η αρματωσιά μας στο νερό. Το γεγονός ότι ψαρεύουμε σχετικά βαθιά και αρκετά κοντά, αναδεικνύει την προοδευτική δράση ενός καλαμιού bolognese κατά τη διάρκεια της μάχης μ’ έναν καλό σαργό, καθώς τον σταματά και τον κουράζει γρηγορότερα τη στιγμή που τραβάει για τα πιο βαθιά νερά της αποχής.

Όμορφα θηράματα με την τεχνική του bolognese...

Σενάριο 2ο: Σε ρηχή ξέρα
Ρηχές ξέρες, με βάθος έως δύο οργιές που φτάνουν σε μεγάλη απόσταση από τα βράχια, υπάρχουν πολλές στα ελληνικά νερά και θα προσπαθήσουμε να τις ψαρέψουμε κατά προτίμηση με δυνατούς νότιους ανέμους που θα τους έχουμε στη πλάτη και έχουν την ιδιότητα να ρυτιδιάζουν και να φουσκώνουν τα νερά. Το μικρό βάθος αλλά και ο δυνατός άνεμος επιβάλλουν τη χρήση εγγλέζικου καλαμιού μήκους από 3,90 έως 4,50 μέτρα, ανάλογα με το τι μας βολεύει στο χέρι. Διαλέγουμε ένα φελλό τύπου straight waggler με ικανότητα ερματίσματος έως +1 γραμμάρια και τοποθετούμε το bulk των βαριδιών στο φελλό με τη μορφή backshot και ένα dropper βαριδάκι των 0,10 γραμμαρίων πάνω από τη θηλιά του loop. Για παράμαλλο χρησιμοποιούμε fluorocarbon μήκους μιας οργιάς (σχήμα 2). Ρίχνουμε μερικές σφεντονιές bigattini, παρατηρούμε πόσο μακριά φτάνουν και ανάλογα την απόσταση πραγματοποιούμε τη βολή μας. Κατά τη διάρκεια της μάχης με τους σαργούς της ξέρας, παρουσιάζεται η ανάγκη ενός εγγλέζικου καλαμιού με γρήγορη ή έστω ημιπαραβολική δράση, καθώς την περισσότερη ώρα δουλεύουμε το ψάρι μακριά και υπό γωνία άνω των 45 μοιρών για να το οδηγήσουμε με ασφάλεια στον αφρό, μακριά από τα επικίνδυνα χαράκια.

...και του εγγλέζικου.

Σενάριο 3ο: Στα βαθιά
Εκτός από αρκετά λιμάνια, πολλά είναι και τα βραχώδη σημεία με τα κοφτά βαθιά νερά ιδίως στα νερά του Κορινθιακού κόλπου αλλά και στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Πρόκειται για μέρη ιδανικά ώστε να τα ψαρέψουμε με κόντρα βοριά κάτω από τη μύτη ενός καλαμιού bolognese μήκους 6 ή ακόμα και 7 μέτρων. Διαλέγουμε ένα συρόμενο bolognese φελλό αρκετά στρογγυλεμένο στη κορυφή του για να αντέχει στον κυματισμό και στην κόντρα που του υποβάλλουμε με τη μύτη του καλαμιού μας. Ο ερματισμός γίνεται μ’ ένα συνδυασμό από bulk και droppers, όπου το bulk αποτελείται από τα δύο τρίτα του συνολικού βάρους ερματίσματος τοποθετημένα κάτω από το φελλό ενώ το υπόλοιπο ένα τρίτο του βάρους τοποθετείται με βαριδάκια droppers 70 εκατοστά κάτω από το bulk to πρώτο και με 20 εκατοστά μάξιμουμ απόσταση μεταξύ τους. Το fluorocarbon παράμαλλο μας, μπορεί να περιοριστεί στο 1,5 μέτρο μήκος (σχήμα 3). Η κατευθείαν κάθετη μάχη με κάποιο δυνατό ψάρι, κάνει απαραίτητη τη χρήση bolognese καλαμιού ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πιο ασφαλές να χρησιμοποιήσουμε μαλάγρα με μορφή αλεύρων όλες τις εποχές.

Λίγο πριν την απόχη.

Σενάριο 4ο: Ενιαίο βάθος
Σε πολλές βραχώδεις περιοχές εξωτερικά, η σύσταση του βυθού είναι παρόμοια και στο εσωτερικό του και η μονοτονία αυτή σπάει από διάσπαρτες συστάδες φυκιών που βρίσκονται σε διάφορα σημεία του. Οι φυκιάδες της περιοχής, εκτός της τροφής που προσφέρουν στα ψάρια, έχουν την ιδιότητα να αποτελούν και ένα προσωρινό μα και ασφαλές ταυτόχρονα καταφύγιο για κάθε περίσταση.
Αν ο βυθός στην ευρύτερη περιοχή έχει βάθος περίπου τρεις με τέσσερις οργιές, χωρίς απότομες διαφορές, δίνοντας μας μια αίσθηση ομοιογένειας, τότε το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψουμε το ιδανικό σημείο στο οποίο θα λάβει μέρος το ψάρεμα μας. Οι ιδανικές συνθήκες για να το ψαρέψουμε, θα είναι φυσικά με τον αέρα στην πλάτη και το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να διαπιστώσουμε είναι το πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν τα μικρά σκουληκάκια με τη βοήθεια της σφεντόνας μας. Κατόπιν, θα ρίξουμε την αρματωσιά μας στο σημείο που υπολογίσαμε και θα φροντίσουμε έτσι ώστε τα bigattini που ρίχνουμε για μαλάγρα, να πέφτουν λίγο μετά από το φελλό μας. Σε τέτοιους βυθούς, τα ψάρια συνήθως παραμένουν σε κάποια απόσταση από το σημείο που βρισκόμαστε και θα πρέπει με τη βοήθεια του μαλαγρώματος να τα φέρουμε σταδιακά όλο και πιο κοντά έτσι ώστε να μπορούμε να τα ψαρέψουμε. Με βάση τον αέρα που φυσάει προς τα ανοιχτά, το πιθανότερο είναι το ρεύμα να είναι προς τα έξω, ίσως και λίγο πλάγια.
Γι’ αυτό μαλαγρώνουμε μετά το φελλό μας για να μπορεί η μαλάγρα μας να δράσει στο ίδιο σημείο στο οποίο βρίσκεται το αγκίστρι μας. Ιδανικό καλάμι στη συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρούμε ένα εγγλέζικου τύπου μέχρι 4,80 μέτρα και φυσικά σταθερό στήσιμο αρματωσιάς με ιδανικό μήκος παράμαλλου τουλάχιστον δυο μέτρων, όπως στην πρώτη περίπτωση. Εδώ, δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα η χρήση ενός "γρήγορου" εγγλέζικου καλαμιού, καθώς δεν υπάρχουν πιθανά κοψίματα από μυτερά βράχια και υπάρχει μεγάλη άνεση χώρου για να "δουλευτούν" τα ψάρια με άνεση. Για τους πιο τολμηρούς και έμπειρους, η χρήση bolognese καλαμιού με ιδανικό μήκος τα 5 ή και 6 μέτρα με εγγλέζικο στήσιμο αρματωσιάς, φυσικά σταθερής όπως παραπάνω (σχήμα 4), αποτελεί πραγματικό ατού στα χέρια κάποιου ο οποίος δεν πτοείται απ’ τον αέρα που φυσάει από την πλάτη και του κατεβάζει το καλάμι στις κρίσιμες στιγμές της πάλης μ’ ένα μεγάλο σαργό. Η μεγάλη παραβολή του καλαμιού, σε συνδυασμό με τη χρήση οριακά ερματισμένων φελλών και της αντεπιστροφής του μηχανισμού, εγγυώνται μεγάλα και πονηρά θηράματα να αναπαύονται παραδομένα στο δίχτυ της μεγάλης απόχης.
Μπορούμε επίσης, να χρησιμοποιήσουμε και σταθερό φελλό bolognese και να ερματίσουμε όπως και στο εγγλέζικο στήσιμο ή ακόμα καλύτερα, να περάσουμε μια τορπίλη βάρους περίπου στο σύνολο του ερματίσματος του φελλού, πάνω στο πλαστικό ή μεταλλικό σωληνάκι που βρίσκεται κάτω από το φελλό και να το σταθεροποιήσουμε με μερικά σωληνάκια σιλικόνης. Τα υπόλοιπα, ισχύουν όπως παραπάνω (σχήμα 5).
Η χρήση απόχης με μήκος τουλάχιστον τέσσερα μέτρα, θεωρείται απαραίτητη ενώ το τελευταίο σημείο που θα πρέπει να δώσουμε προσοχή, αφορά τα βράχια στα οποία στεκόμαστε: όσο πιο πίσω μπορούμε έτσι ώστε να μην τρομάζουμε τα ψάρια με τις κινήσεις μας.

Ένας ακόμη σαργός με bolognese.

Συμπεράσματα – σημεία "κλειδιά"
Τα κυρίως συμπεράσματα που βγαίνουν από τα παραπάνω, αν τα περιορίσουμε σε σημεία κλειδιά, μπορούν να διατυπωθούν ως εξής:
Σταθερή vs. συρόμενης αρματωσιάς: Μέχρι εκεί που μας επιτρέπει το βάθος του βυθού, επιδιώκουμε να ψαρέψουμε με σταθερή αρματωσιά εκμεταλλευόμενοι τα μεγαλύτερα μήκη των bolognese καλαμιών λόγω των ιδιότροπων τσιμπημάτων των επιφυλακτικών σαργών. Για μια ακόμα φορά, σταθερή αρματωσιά ισούται με καλύτερη ένδειξη τσιμπήματος και αμεσότητα στο κάρφωμα. Χρησιμοποιούμε συρόμενη αρματωσιά μόνο όταν το επιβάλλει το μεγάλο βάθος του βυθού.
Επιλογή καλαμιού ανάλογα με τη γωνία μάχης: Όσο μεγαλώνει το βάθος του βυθού τόσο πιο κοντά ψαρεύουμε και τόσο πιο κάθετα είμαστε αναγκασμένοι να πραγματοποιούμε τις μάχες μας. Αντίθετα, όσο πιο ρηχά είναι τα νερά, τόσο πιο μακριά χρειάζεται να ψαρεύουμε και τόσο πιο οριζόντια με το σώμα μας είμαστε αναγκασμένοι να κρατάμε το καλάμι κατά τη διάρκεια της μάχης.
Προσαρμογή και πειραματισμός: Όπως σε όλες τις τεχνικές ψαρέματος, αλλά και σε όλα τα είδη ψαριών, είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμόσουμε την τακτική μας σύμφωνα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν και τις εποχιακές ιδιοτροπίες. Ο πειραματισμός είναι απαραίτητος, βρίσκοντας το ιδανικό βάθος ψαρέματος ανάλογα με τους τόπους που επιλέγουμε να ψαρέψουμε.



Αγκίστρια
Μεγάλη είναι η γκάμα των αγκιστριών που μπορούμε να βρούμε στην ελληνική αγορά, με πολλές προδιαγραφές και υλικά κατασκευής. Συρμάτινα, carbon ακόμα και Teflon coated είναι ικανά να καλύψουν όλες τις ψαρευτικές μας ανάγκες. Για τους σαργούς προτιμάμε αγκίστρια από 16 νούμερο έως 10, ανάλογα με το είδος και την ποσότητα του δολώματος που χρησιμοποιούμε, ενώ όταν χρησιμοποιούμε χοντρά εργαλεία με καιρό μπορούμε να φτάσουμε και σε νούμερα από 6 έως 2, ανάλογα φυσικά και το δόλωμα που χρησιμοποιούμε. Τα είδη των αγκιστριών που προτείνονται είναι τα κοντόλαιμα, ίσια ή ελάχιστα στραβά, με μικρό αρπάδι (micro barb) και σχετικά μεγάλο άνοιγμα (wide gap).

Παράμαλλα
Απαραίτητα fluorocarbon, όσο το δυνατόν πιο μαλακά και με αντοχή στα γδαρσίματα (abrasion resistance) είναι τα ιδανικά χαρακτηριστικά των παράμαλλων που χρειαζόμαστε. Επιλέγουμε νούμερα από 0,12 mm έως 0,18 mm ανάλογα με το βυθό και τη σκληρότητα των καλαμιών μας, ενώ στη περίπτωση που κάνουμε βαρύ bolognese μπορούμε να φτάσουμε και τα 0,25 mm.

Δολώματα
Στις παραπάνω τεχνικές, όπου το θήραμα που αναζητούμε είναι ο σαργός, μπορούμε να ψαρέψουμε με διάφορα δολώματα. Επιγραμματικά, αναφέρουμε σαν κύριο δόλωμα και μαλάγρα το bigattini, το φαραώ σε κομμάτια ανάλογου μεγέθους με τ' αγκίστρια που χρησιμοποιούμε, τα σκουλήκια όπως ο ακροβάτης, το μαύρο κ.ά., και φυσικά τα ψαροδόλια, τη σάρκα γαρίδας σε κομμάτια ή ολόκληρη. Σταθερή αξία στις τεχνικές του εγγλέζικου και του bolognese έχουν τα ζυμάρια σε διάφορες γεύσεις, κατασκευασμένα φυσικά από εμάς τους ίδιους, αποκλείοντας ταυτόχρονα τη χρήση ψαροτροφής σαν δόλωμα αλλά και σαν μαλάγρα. Στους τόπους που ψαρεύουμε, θα πρέπει να δείχνουμε τον απαιτούμενο σεβασμό και να μην τους καταστρέφουμε κάνοντας κακή διαχείριση είτε με την χρήση ψαροτροφής, η οποία μακροπρόθεσμα προκαλεί ζημιά, είτε κρατώντας τα μικρά ψάρια ή αυτά που δεν έχουν προλάβει ακόμα να αναπαραχθούν.

Creative Commons License
Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα.

Το παραπάνω άρθρο, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Ψαρεύω"


Διάβασε τη συνέχεια...